पाकिस्तानची सगळी शक्ती भारतीयांविरोधात गरळ ओकण्यात जाते

एप्रिलमध्ये, पाकिस्तानी दहशतवाद्यांनी पहलगाममध्ये २६ गैरमुस्लिमांची त्यांच्या धर्माबद्दल विचारणा केल्यानंतर निर्घृण हत्या केली. या घटनेने संपूर्ण देश दु:खात आणि संतापात बुडाला होता, तर बहुतेक पाकिस्तानी लोक या क्रूर कृत्याचे कौतुक करण्यात व्यस्त होते. प्रत्यक्षात, बहुतेक पाकिस्तानी लोक हिंदूंबद्दल निराशा आणि द्वेषाने भरलेले आहेत. त्यांचे अस्तित्व द्वेषावर आधारित असल्याने, ते या भावनेवर मात करू शकत नाहीत. त्यांची असभ्य भाषा देखील त्यांची अशिक्षितपणा आणि निराशा दर्शवते.

सुशिक्षित टेलिव्हिजन अँकर, लष्करी जनरल आणि अगदी क्रिकेटपटूही याच द्वेषाच्या आगीचे बळी आहेत. या निर्लज्ज वर्तनाचे ताजे उदाहरण अलीकडेच पाहायला मिळाले, जेव्हा माजी पाकिस्तानी कर्णधार मोहम्मद युसूफने एका टीव्ही कार्यक्रमात भारतीय टी-२० कर्णधार सूर्यकुमार यादव यांच्याविरुद्ध अपमानास्पद भाषा वापरली. अँकर किंवा इतर सहभागींना व्यत्यय आणण्याऐवजी ते निर्लज्जपणे हसले. हे पाकिस्तानच्या अत्यंत अमानुषतेचे प्रतिबिंब आहे, त्यांनी आपली सर्व शक्ती भारतीयांविरुद्ध गरळ ओकण्यात घालवली.

आशिया कपमध्ये भारताकडून तीन पराभव स्वीकारलेल्या पाकिस्तानचा भूतकाळ कलंकित आहे. भारताच्या फाळणीनंतर पाकिस्तानच्या निर्मितीवरही समाजाचा हा वर्ग समाधानी नव्हता, त्याने स्वत:ची ओळख हा मुद्दा बनवला होता. स्थापनेपासूनच पाकिस्तानने स्वत:च्या प्रगतीवर कमी आणि भारताचे नुकसान करण्यावर जास्त लक्ष केंद्रित केले आहे.

भारताविरुद्ध सूड घेण्याच्या इच्छेने ते इतके वेडे झाले आहे की, ते स्वत:च्या लोकांवरही क्रूरपणे अत्याचार करण्यास मागेपुढे पाहत नाही. हे उदाहरण पाकव्याप्त काश्मीरमध्ये स्पष्ट दिसत आहे. तेथील लोक बंड करण्याच्या उंबरठ्यावर आहेत. पाकिस्तानमधील बिघडत्या परिस्थितीविरुद्ध भारताने सतर्क राहिले पाहिजे.

पाकिस्तानने भारताविरुद्ध कितीही विष ओतले तरी, भारताविरुद्ध लढलेल्या सर्व युद्धांमध्ये त्याला अपमानास्पद पराभव पत्करावा लागला आहे. १९६५च्या युद्धात पराभव झाल्यानंतर, त्याने हाजी पीर खिंड परत करण्याची याचना केली. त्यानंतर, १९७१ मध्ये, ९३,००० पाकिस्तानी सैनिकांनी ढाका येथे भारतीय सैन्यासमोर आत्मसमर्पण केले. दुसºया महायुद्धानंतर कोणत्याही सैन्यातील हे सर्वात मोठे आणि सर्वात अपमानजनक आत्मसमर्पण होते. शिमला येथील वाटाघाटीच्या टेबलावर, भुट्टो यांनी या सैनिकांच्या आणि इतर काही भागात परत येण्याची याचना केली.

१९९९च्या कारगिल संघर्षादरम्यान भारतीय सैनिकांनी पाकिस्तानच्या घुसखोरीच्या योजना उधळून लावल्या. त्या संघर्षात मारल्या गेलेल्या आपल्या सैनिकांचे मृतदेह स्वीकारण्यासही नकार दिल्याने पाकिस्तानचा अमानुषपणा उघडकीस आला. २०२५ची कहाणी याबाबतीत वेगळी नव्हती. पहलगाम हल्ल्यानंतर, पंतप्रधान मोदींनी ठरवले की, आता पुरे झाले आणि पाकिस्तानला त्यांच्या कृतींची किंमत चुकवावी लागेल.

आॅपरेशन सिंदूरअंतर्गत, भारताने पाकिस्तानच्या आत असलेल्या लष्कर-ए-तैयबा आणि जैश-ए-मोहम्मद (जेईएम)चे दहशतवादी तळ उद्ध्वस्त केले. त्यानंतर भारतीय हवाई दलाने नूर खान हवाई तळासह अनेक पाकिस्तानी हवाईतळ आणि हवाईपट्ट्या उद्ध्वस्त केल्या. पाकिस्तानची परिस्थिती इतकी बिकट झाली की, त्यांनी युद्धबंदीचे आवाहन केले. त्यांच्या धमक्या आणि ढोंग आजही सुरू आहेत हे वेगळे आहे.

पहलगाम दहशतवादी हल्ल्यानंतर, पाकिस्तानी संरक्षणमंत्र्यांनी निर्लज्जपणे दावा केला की, भारताच्या स्वत:च्या सैन्याने हा हल्ला केला आणि पाकिस्तानी लोकांचा त्यात कोणताही सहभाग नव्हता. दहशतवादी हल्ला करून तो नाकारण्याची पाकिस्तानची प्रवृत्ती नवीन नाही. मुंबई हल्ल्यानंतरही पाकिस्तानने हल्ल्यातील आपली भूमिका नाकारली, परंतु अजमल कसाबला जिवंत पकडल्याने त्याची खरी ओळख जगासमोर आली.

पहलगाम हल्ल्याच्या काही दिवस आधी, जनरल असीम मुनीर यांनी भारत आणि हिंदूंविरुद्ध विष ओकले होते. पाकिस्तानी मंत्री हनीफ अब्बासी यांनी जाहीरपणे सांगितले होते की, पाकिस्तानकडे भारताला लक्ष्य करण्यासाठी चिन्हांकित केलेली १३० अण्वस्त्रे आहेत. अणुयुद्धाची भीषणता समजून घेणारा कोणताही समजूतदार माणूस असे बोलणार नाही.

आशिया कपपूर्वी, पाकिस्तानविरुद्ध सामना न खेळून त्यांच्यावर बहिष्कार टाकण्याचे आवाहन करण्यात आले होते, परंतु भारतीय संघाने व्यावहारिक दृष्टिकोन स्वीकारत त्यांच्याविरुद्ध सामना खेळला. तथापि, भारतीय संघाने आधीच पाकिस्तानी संघाशी कोणताही संपर्क किंवा सौजन्य न ठेवण्याचा निर्णय घेतला होता. नाणेफेकीदरम्यान कर्णधाराने आपल्या पाकिस्तानी समकक्षाशी हस्तांदोलन केले नाही. सामन्यानंतर खेळाडूंनी त्यांच्या प्रतिस्पर्ध्यांशी हस्तांदोलन करण्याचे पारंपरिक सौजन्य देखील टाळले. यानंतर पाकिस्तानी संघाची अस्वस्थता स्पष्ट दिसून आली.

ते तक्रारदार स्वरात इकडे तिकडे धावत होते, परंतु त्यांना कोणताही दिलासा मिळाला नाही. अंतिम सामना जिंकल्यानंतर, भारतीय संघाने पाकिस्तानी गृहमंत्री आणि आशियाई क्रिकेट परिषदेचे प्रमुख मोहसीन नक्वी यांच्याकडून ट्रॉफी स्वीकारण्यास नकार दिला. त्यानंतर नक्वी निर्लज्जपणे ट्रॉफी आणि पदके घेऊन निघून गेले. अंतिम विजयानंतर, जेव्हा पंतप्रधान मोदींनी पोस्ट केले की, आॅपरेशन सिंदूर क्रीडा क्षेत्रातही सुरू आहे आणि निकालही तसेच होते, तेव्हा हे स्पष्ट झाले की, हा मुद्दा केवळ खेळांपुरता मर्यादित नाही. यावर कर्णधार सूर्यकुमार यादव यांच्या प्रतिक्रियेवरूनही बरेच काही बोलके झाले : देशाचा नेता स्वत: पुढच्या पायाने फलंदाजी करतो तेव्हा बरे वाटते.

आशिया कपमध्ये सहभागी होण्याचा निर्णय घेतल्यानंतर, तो जिंकणे हा देशासाठी प्रतिष्ठेचा विषय बनला. विशेषत: पहलगाम हल्ल्यानंतर, १९६५च्या इंडो-पॅसिफिक युद्धानंतर, खेळाच्या मैदानावर पाकिस्तानला चिरडून टाकणे अत्यंत महत्त्वाचे होते. तरीही, भारताने या अनियंत्रित शेजाºयासोबतच्या आपल्या समीकरणांचा पुनर्विचार करणे आवश्यक आहे. फक्त इशारा देणे पुरेसे नाही. भारताने १९६५ आणि १९७१च्या लाडक्या कृतींची पुनरावृत्ती टाळली पाहिजे. तरच आपण सीमेपलीकडील आव्हानांना तोंड देऊ शकू.

5/10/2025