सोमवार, २७ एप्रिल, २०२६

ममता बॅनर्जी यांचा न्यायालयाकडून फटकारले जाण्याचा विक्रम


पश्चिम बंगालच्या मुख्यमंत्री ममता बॅनर्जी यांच्या सरकारने एक अनोखा विक्रम प्रस्थापित केला आहे. हा विक्रम म्हणजे न्यायालयांकडून फटकारले जाण्याचा. देशात क्वचितच असे दुसरे कोणतेही राज्य सरकार असेल, ज्याला ममता बॅनर्जी सरकारइतकी न्यायालयांकडून फटकार सहन करावी लागली असेल. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, अनेक प्रकरणांमध्ये उच्च न्यायालय आणि सर्वोच्च न्यायालयाकडून फटकारले जाऊनही, मुख्यमंत्री ममता बॅनर्जी यांच्या वृत्तीत कोणताही बदल झालेला नाही. देशाच्या लोकशाही संस्थांना आव्हान देण्याची तिची वृत्ती अशी आहे, जणू काही पश्चिम बंगाल भारताचा नव्हे, तर पाकिस्तानचा भाग आहे.


पश्चिम बंगालमधील मालदा जिल्ह्यात समाजकंटकांनी तीन महिलांसह सात न्यायिक अधिकाºयांना बेकायदा डांबून ठेवल्याप्रकरणी सर्वोच्च न्यायालयाने ममता बॅनर्जी सरकारला तीव्र शब्दांत फटकारले आहे. सरन्यायाधीश सूर्य कांत यांनी या प्रकरणाची सुनावणी करताना सांगितले की, ही घटना केवळ न्यायिक अधिकाºयांना घाबरवण्याचा घृणास्पद प्रयत्न नसून, न्यायालयाच्या अधिकारालाही आव्हान देणारी आहे. सर्वोच्च न्यायालयाने राज्याचे मुख्य सचिव, पोलीस महासंचालक, मालदा जिल्हाधिकारी आणि एसएसपी यांना त्यांच्या कृतीवर स्पष्टीकरण देण्याचे निर्देश दिले. सर्वोच्च न्यायालयाने या प्रकरणाची सीबीआय/एनआयए चौकशी करण्याचे आदेश दिले आहेत. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, अधिकाºयांची चूक मान्य करण्याऐवजी, मुख्यमंत्री ममता बॅनर्जी यांनी जबाबदारी झटकून निवडणूक आयोगावर दोष टाकण्याचा प्रयत्न केला. यापूर्वी, बंगालमधील मतदार यादीच्या सुरू असलेल्या विशेष सखोल पुनरावलोकनासंदर्भात दाखल केलेल्या याचिकांवर सुनावणी करताना, सर्वोच्च न्यायालयाने ममता बॅनर्जी यांच्या पक्षाला, तृणमूल काँग्रेसला, त्यांच्या आक्षेपांबद्दल फटकारले होते.

केंद्रातील भाजप सरकारला कोणत्याही सरकारी योजनेचा निवडणुकीत फायदा घेण्यापासून रोखण्याच्या उद्देशाने, ममता सरकारने कोलकाता मेट्रो प्रकल्पात अडथळा आणण्यासाठी कोणतीही कसर सोडली नाही. अखेरीस, सर्वोच्च न्यायालयाकडून फटकार मिळाल्यानंतर, ममता सरकारला अडथळे दूर करण्यास भाग पडले.


२३ मार्च रोजी, सर्वोच्च न्यायालयाने कोलकाता मेट्रो रेल्वे प्रकल्पाच्या कॉरिडॉरच्या बांधकामात अडथळा आणल्याबद्दल ममता सरकारला तीव्र शब्दांत फटकारले. सरन्यायाधीश सूर्य कांत यांच्या अध्यक्षतेखालील खंडपीठाने बंगाल सरकारची याचिका फेटाळून लावली आणि कलकत्ता उच्च न्यायालयाला या प्रकल्पावर देखरेख ठेवण्याचे निर्देश दिले. खंडपीठाने असेही म्हटले की, उच्च न्यायालयाने राज्य सरकारप्रति बरीच सौम्यता दाखवली आहे. तीव्र नाराजी व्यक्त करत, सर्वोच्च न्यायालयाने असेही म्हटले की, हे असे प्रकरण होते ज्यात तुमचे मुख्य सचिव, डीजीपी आणि इतर अधिकाºयांवर कारवाई करायला हवी होती.

मुख्यमंत्री ममता बॅनर्जी यांनी सर्व घटनात्मक मर्यादा ओलांडल्या आणि असे कृत्य केले, जे स्वतंत्र भारतातील इतर कोणत्याही मुख्यमंत्र्याने करण्याचे धाडस केले नाही. अंमलबारी संचालनालयाने (ईडी) प्रसिद्ध राजकीय रणनीती कंपनी, इंडियन पॉलिटिकल अ‍ॅक्शन कमिटीशी संबंधित अनेक ठिकाणांवर छापे टाकले. या छाप्यादरम्यान, मुख्यमंत्री ममता बॅनर्जी यांनी त्या ठिकाणाहून एक फाईल नेली. ईडीने या प्रकरणी सर्वोच्च न्यायालयात धाव घेतली. सुनावणीदरम्यान, सर्वोच्च न्यायालयाने बंगालच्या मुख्यमंत्री ममता बॅनर्जी यांच्यावर तीव्र शब्दांत ताशेरे ओढले. न्यायमूर्ती प्रशांत कुमार मिश्रा यांनी म्हटले की, जिथे केंद्रीय तपास यंत्रणा तपास करत आहे, अशा ठिकाणी मुख्यमंत्र्यांनी जबरदस्तीने प्रवेश करणे हे सुखद नाही. एजन्सीच्या तपासात हस्तक्षेप केला जाऊ शकत नाही, असे न्यायालयाने म्हटले आहे.


शिक्षक भरती घोटाळ्याप्रकरणी सर्वोच्च न्यायालयाने बंगाल सरकारला फटकारले आणि विचारले की, निवड प्रक्रियेत अनियमितता असल्याचे राज्य सरकारला आधीच आढळून आले असताना शिक्षकांना अतिरिक्त पदांवर का नियुक्त करण्यात आले? तत्कालीन सरन्यायाधीश संजीव खन्ना यांच्या अध्यक्षतेखालील खंडपीठाने बंगाल सरकारला विचारले, ‘अतिरिक्त पदे निर्माण करण्याचा उद्देश काय होता? अनियमितता आढळून आल्यानंतरही तुम्ही डागाळलेल्या उमेदवारांना का हटवले नाही?’ यात काहीतरी गडबड आहे, की सर्वच काही गडबड आहे? पश्चिम बंगाल शालेय सेवा आयोगाच्या (ररउ)??? शिक्षक भरती प्रक्रियेतील अनियमिततेच्या संदर्भात, केंद्रीय अन्वेषण ब्युरोने राज्याचे माजी शिक्षण मंत्री पार्थ चॅटर्जी, त्यांच्या निकटवर्ती अर्पिता मुखर्जी आणि एसएससीच्या अनेक अधिकाºयांना अटक केली. व्यवसायाने मॉडेल असलेल्या अर्पिताच्या घरातून ४९ कोटी रुपये रोकड आणि कोट्यवधी रुपयांचे दागिने जप्त करण्यात आले.

संदेशखाली येथील महिलांचे लैंगिक शोषण, जमिनी बळकावणे आणि रेशन घोटाळ्याशी संबंधित २०२४ च्या प्रकरणात, सर्वोच्च न्यायालयाने ममता बॅनर्जी सरकारच्या भूमिकेवर प्रश्नचिन्ह उपस्थित केले आणि विचारले की सरकार एका व्यक्तीचे संरक्षण करण्याचा प्रयत्न का करत आहे. कलकत्ता उच्च न्यायालयाने तपास सीबीआयकडे सोपवण्याच्या आदेशाविरोधात पश्चिम बंगाल सरकारने दाखल केलेली याचिका सर्वोच्च न्यायालयाने फेटाळली. उच्च न्यायालयाने म्हटले की, आरोपी शाहजहान शेख हा सत्ताधारी पक्षाशी संबंध असलेला एक अत्यंत प्रभावशाली व्यक्ती होता. राज्य पोलिसांनी त्याचे संरक्षण करण्यासाठी लपंडावाचा खेळ खेळला.


कोलकाताच्या आर.जी. कार मेडिकल कॉलेजमधील एका महिला डॉक्टरवरील बलात्कार आणि हत्येप्रकरणी सर्वोच्च न्यायालयाने ममता बॅनर्जी सरकारला तीव्र शब्दांत फटकारले. एफआयआर आणि माजी प्राचार्य संदीप घोष यांची दुसºया महाविद्यालयात नियुक्ती झाल्याबद्दल सर्वोच्च न्यायालयाने नाराजी व्यक्त केली. सीबीआय आणि बंगाल सरकारलाही तपास अहवाल सादर करण्यास सांगण्यात आले. प्राचार्यांनी या हत्येचे वर्णन आत्महत्या म्हणून केले होते का, असा प्रश्नही न्यायालयाने विचारला. सर्वोच्च न्यायालयाने राज्य सरकारच्या कृतींवर प्रश्नचिन्ह उपस्थित करत अनेक गंभीर प्रश्न उपस्थित केले.

११ एप्रिल २०१९ रोजी, सर्वोच्च न्यायालयाने ‘भविष्येर भूत’ या चित्रपटावर बंदी घातल्याबद्दल ममता बॅनर्जी सरकारला फटकारले आणि २० लाख रुपयांचा दंड ठोठावला. सर्वोच्च न्यायालयाने ममता बॅनर्जी सरकारला बंगाली चित्रपट दिग्दर्शक अनिक दत्ता आणि चित्रपटगृह मालकांना २० लाख रुपये देण्याचे आदेश दिले. पश्चिम बंगालमध्ये ‘भविष्येर भूत’वर घातलेल्या अन्यायकारक बंदीला आव्हान देणारी याचिका सर्वोच्च न्यायालयात दाखल करण्यात आली होती. हे लक्षात घेण्यासारखे आहे की, या चित्रपटात राज्यातील सत्ताधारी पक्ष, तृणमूल काँग्रेस आणि इतर राजकीय पक्षांवर व्यंग असल्याचे म्हटले जात होते. याच कारणामुळे, चित्रपट प्रदर्शित झाल्यानंतर दुसºयाच दिवशी राज्यभरातील सर्व चित्रपटगृहांमधून काढून टाकण्यात आला.


न्यायालयाचे हे पूर्वीचे निर्णय हे दर्शवतात की, ममता बॅनर्जी यांना मनमानीपणे शासन करण्याची सवय आहे. इतर राज्यांमध्ये बिगरभाजप पक्षांचीही सरकारे आहेत, परंतु त्यांची वृत्ती पश्चिम बंगाल सरकारपेक्षा वेगळी आहे, ज्या सरकारला घटनात्मक संस्थांशी संघर्ष केल्याबद्दल न्यायालयाकडून वारंवार फटकारले गेले आहे. राज्यपाल आणि इतर मुद्द्यांवरून विरोधी पक्षांच्या सरकारांचे केंद्र सरकारशी संघर्ष झाले असले तरी, त्यांनी कधीही न्यायालयीन कारवाईचा आधार घेतला नाही. राष्ट्रीय आणि राज्य लोकशाहीची मागणी आहे की, ममता बॅनर्जी यांनी न्यायालयाच्या निर्णयांतून आणि निर्देशांतून धडा घ्यावा.

मराठी माणसांनो मराठी बोला


परिवहन मंत्री प्रताप सरनाईक आणि राज्य सरकारने राज्यात रिक्षा, टॅक्सी चालकांनी मराठी बोलावे म्हणून ठोस भूमिका घेतली आहे. त्यासाठी मंत्री सरनाईक हे अभिनंदनास पात्र ठरतात. यावरून बाकीच्या पक्षांनी राजकारण करण्यास सुरुवात केलेली असली तरी ही एक काळाची गरज आहे. पण यात विसंगती एक आहे ती अशी की, रिक्षा, टॅक्सी चालकांकडून आपण मराठी बोलण्याची अपेक्षा करतो त्याप्रमाणे सर्वात प्रथम मराठी माणसांनीच मराठी बोलायला सुरुवात केली पाहिजे हे ठळकपणे लक्षात घेतले पाहिजे.


आपण घरातून बाहेर पडल्यावर रिक्षा, टॅक्सी, रेल्वे स्टेशन, बाजारपेठ, दुकानात, हॉटेल रेस्टॉरंट कुठेही गेलो तरी हिंदीतून बोलतो. त्याहीपेक्षा गमतीची बाब म्हणजे दोन मराठी माणसे एकमेकात हिंदीत बोलतात. मग रिक्षा चालकांकडून का अपेक्षा करावी? आपणच रिक्षात बसल्यावर ‘स्टेशन चलो’ असे बोललो, ‘कितना हुआ’ असे विचारले तर तो का मराठी बोलेल? याचाही कुठेतरी विचार झाला पाहिजे. मराठी भाषा रिक्षा-टॅक्सी चालकांना सक्तीची करून उपयोग नाही, तर मुंबई आणि महाराष्ट्राला तशी सवय लावावी लागेल. तुम्ही मराठीत बोलला तर ते मराठीतच बोलतील. नाही समजले तर समजून घेण्याचा प्रयत्न करतील. तुम्ही फक्त आपल्या भाषेवर ठाम राहायला पाहिजे.

कायदा आणि नियम करून काही बदल होत नाही, तर बदल हा आपल्या वागण्यातून होत असतो. आपण अगोदर मराठी बोलायला-वागायला शिकले पाहिजे. आमच्यात किती मराठीपण शिल्लक राहिले आहे हे आपण आंतर्मुख होऊन पाहायला पाहिजे. आपण पंजाबात गेलो तर तिथे त्यांची पगडी आहे. ईशान्येकडे गेलो तर तेथील लोकांची टोपी, वेशभूषा आहे. दक्षिणेत लुंगी आहे. तसा मराठी माणसाचा पोशाख नेमका कोणता? आमचे कपडेच अन्य भाषांनी काढून घेतले आहेत तिथे भाषेचे काय घेऊन बसलात? राजकारण करणे सोपे आहे, त्यावरून आंदोलन करणे सोपे आहे, पण मराठीपण टिकवण्यासाठी मराठी बनणे जरूर आहे. दक्षिणेत हॉटेलमध्ये गेल्यावर तिथले लोक इडली आणि दाक्षिणात्य चटणी, सांबार हेच खातात. महाराष्ट्रातही आपण इडलीच खातो. का नाही आपण हॉटेलमध्ये पोहे, उप्पीट, मिसळ, थालीपीठ याचा आग्रह धरत? अन्नरस पोटात जसा जाणार तसेच आपण वागणार. भय्ये इथे येतात आणि राईच्या उग्र तेलाचा स्वयंपाक करतात. इथे त्यांचे पदार्थ उपलब्ध करतात आणि त्यांचे जेवण करतात. पण आमचा ना पोषाख आम्हाला माहिती, ना आमचा आहार आम्ही करत. मग तोंडात भाषा मराठी कशी येणार? तेव्हा आपल्याला आधी मराठी बनावे लागेल, वागावे लागेल, बोलावे लागेल. हे कायदा करून नाही तर सवय लावून होईल हे लक्षात घेतले पाहिजे.


मंडईत गेल्यावर का ‘आम्ही ये कैसा दिया? थोडा कम करो ना? इतना मेहंगा क्यू?’ असले प्रश्न का करतो? ए.. किती महाग आहे. कमी कर. काय दर आहे? कशी दिली भाजी? असे विचारा ना. काय फरक पडतो? आपली भाषा त्यांच्या कानावर पडली तरच ते मराठी बोलतील. तोडके मोडके बोलतील पण बोलतील. बोलायला भाग पाडले पाहिजे. आपण मराठी बोललो तर ते मराठी बोलतील. म्हणून सांगावेसे वाटते मराठी माणसा मराठी बोल!

राज्य सरकार आणि परिवहन मंत्र्यांनी हा नियम फक्त रिक्षा-टॅक्सी चालकांबाबत केला आहे. तो सर्वांबाबत केला पाहिजे. बहुसंख्य दवाखाने आणि हॉस्पिटलमध्ये अमराठी डॉक्टर, नर्स आहेत. त्यांच्याशी बोलताना अनेकांची पंचाईत होते. आपला नेमका शारीरिक आजार काय आहे हे सांगणे अवघड जाते. शासकीय रुग्णालयात अनेक डॉक्टर शिकाऊ आणि परप्रांतातून आलेले ेअसतात. त्यांना आपला आजार सांगणे अवघड जाते. त्यामुळे नको त्या चाचण्या आणि चुकीची ट्रीटमेंट मिळण्याची शक्यता नाकारता येत नाही. प्रत्येक सरकारी रुग्णालयातून डॉक्टर आणि स्टाफने मराठीच बोलले पाहिजे. प्रत्येक खासगी आणि सार्वजनिक दवाखाने, डॉक्टर, डिस्पेन्सरी इथे मराठी बोलणारे असले तरच उपचार घेतले पाहिजेत. रोग बरा होण्यासाठी संवाद महत्त्वाचा आहे. रिक्षा-टॅक्सी चालकाला ज्याप्रमाणे कुठे जायचे हे समजणे आवश्यक आहे, तसेच डॉक्टरलाही त्या रुग्णाला काय झाले आहे हे त्याच्याकडून समजून घेता आले पाहिजे. म्हणून मराठी माणसाने सगळीकडेच मराठी बोलले पाहिजे. आज आमचा दुधवाला भैय्या आहे नाहीतर गुजराथी आहे. सलूनवाला यूपी, बिहारचा आहे. सुतारकाम करणारा राजस्थानी जांगिड आहे. फ्लोरिंगचे काम करणारा उत्तर प्रदेशातील आहे. टायर, गॅरेज, पंक्चरचे काम करणारे केरळी आहेत, मद्रासी आहेत. इतकेच काय रत्नागिरी हापूस आंबा विकणारेही परप्रांतीय आहेत. या सगळ्यांशी आपण मराठीत बोलत नाही तर हिंदीत बोलतो. त्यांच्याकडून जादा पैसे देऊन सेवा घेतो. एकीकडे आमचा मराठी नाभिक, सुतार, चर्मकार हे सगळे आपल्या पारंपारिक व्यवसायाची लाज बाळगून नोकरीच्या शोधात जातात आणि आपले उद्योगधंदे बंद करतात. दुसरीकडे या परप्रांतीयांच्या हातात आपले व्यवसाय आपण सोपवतो. आमचे पोषाखापासून संपूर्ण जीवनशैलीच जर अमराठी झाली असेल तर ओठात मराठी येणार कशी? ओठावर मराठी येण्यासाठी पोटात मराठी पचवली पाहिजे. त्यासाठी मराठी जगले पाहिजे. मराठी बोलले पाहिजे. म्हणून सांगावेसे वाटते, मराठी माणसा आधी तू मराठी बोल. राजकारण्यांना राजकारण करू देत, पण आपल्या अस्तित्वासाठी आणि मराठीप्रेमासाठी तरी आपण मराठी बोलले पाहिजे.


प्रफुल्ल फडके/ बिटवीन द लाइन्स


क्षुद्र राजकारणाचा समाचार


माजी लष्करप्रमुख जनरल मनोज मुकुंद नरवणे यांनी त्यांच्या अप्रकाशित पुस्तकासंदर्भातील वादावर जे भाष्य केले आहे, त्यामुळे लोकसभेतील विरोधी पक्षनेते राहुल गांधी अनावश्यकपणे जो प्रचार करत होते, त्याला केवळ पूर्णविरामच मिळाला नाही, तर चिनी सैन्य भारतीय भूभागावर अतिक्रमण करण्यात अयशस्वी ठरले आहे, हेदेखील स्पष्ट झाले. पण यामुळे राहुल गांधींच्या बेताल वक्तव्यांना आळा बसेल अशी अपेक्षा आहे. तो नाही बसला आणि ते असेच बरळत राहिले तर आपल्या पायावर ते धोंडा पाडून घेतील यात तीळमात्र शंका नाही. कारण लष्कर, जवान आणि शेतकरी यांची अप्रतिष्ठा या देशात कधीही सहन केली जाणार नाही.


भारताने चीनकडे एक इंचही जमीन गमावलेली नाही, असे त्यांनी यापूर्वी म्हटले होते आणि अलीकडेच या मुद्द्याचा पुनरुच्चार केला होता, तरीही राहुल गांधी ते मानायला तयार नव्हते. चीनने आपली जमीन बळकावली आहे आणि पंतप्रधान काहीही करू शकत नाहीत, असा खोटा वृत्तांत त्यांनी वारंवार पसरवला. नंतर, त्यांनी जनरल नरवणे यांच्या कथनाचा विपर्यास करण्यास सुरुवात केली.

संसदेच्या अर्थसंकल्पीय अधिवेशनादरम्यान, त्यांनी सर्व मर्यादा ओलांडल्या. एका मासिकात प्रकाशित झालेल्या जनरल नरवणे यांच्या अप्रकाशित पुस्तकातील एका उताºयाचा अर्थ लावण्याच्या नावाखाली, त्यांनी पंतप्रधानांना लक्ष्य केले आणि असा आरोप करण्याचा प्रयत्न केला की, जेव्हा तत्कालीन लष्करप्रमुखांनी चिनी सैन्याच्या आक्रमकतेबाबत त्यांच्याकडून मार्गदर्शन मागितले, तेव्हा त्यांनी त्यांना वाºयावर सोडून दिले.


लष्करप्रमुखांना जे योग्य वाटेल ते करावे, या पंतप्रधानांच्या स्पष्ट सूचनांचा राहुल यांनी खोडसाळपणे अर्थ लावला. ते तिथेच थांबले नाहीत. त्यांनी संसद परिसरात जनरल नरवणे यांच्या अप्रकाशित पुस्तकाची एक कथित प्रतही फडकवली. जेव्हा राजकारणात आरोप-प्रत्यारोप होतात, तेव्हा त्यात अपरिहार्यपणे प्रचाराचा काही अंश असतोच. मात्र, संकुचित राजकीय स्वार्थासाठी, सीमा संकटाच्या काळात लष्कर आणि सरकार यांच्यात ताळमेळ नव्हता असा खोटा दावा करणे, ही बेजबाबदारपणाची परिसीमा आहे. सीमा सुरक्षा आणि लष्कराभोवती अनावश्यक वाद निर्माण करणे हा केवळ राष्ट्रीय हिताचा अनादरच नाही, तर क्षुद्र राजकारणही आहे.

म्हणूनच हे चांगले आहे की, जनरल नरवणे यांनी, राहुल गांधींनी त्यांच्या अप्रकाशित पुस्तकाची कथित प्रत दाखवणे आणि त्यांना व लष्कराला वादात ओढणे, हे अनुचित वर्तन असल्याचे उघडपणे म्हटले. त्यांनी राहुल गांधींना आरसा दाखवत म्हटले, ‘जर तुम्हाला पंतप्रधान, संरक्षण मंत्री, परराष्ट्र मंत्री आणि लष्करप्रमुख यांच्या शब्दांवर विश्वास नसेल, तर चीनला विचारा.’ माजी लष्करप्रमुखांच्या या स्पष्ट शब्दांमुळे राहुल गांधींना आपली चूक लक्षात येईल किंवा त्यांच्या आरोग्यावर काही परिणाम होईल, याबद्दल शंका आहे, कारण त्यांना कोणत्याही बाबतीत आपल्या बनावट समजुती खºया ठरवण्याची सवयच झाली आहे. किंबहुना, याच कारणामुळे ते अनावश्यक वादांमध्ये अडकत राहतात. पण राहुल गांधी आणि त्यांच्या पोरकट अनुयायांना ही एक चांगली चपराक आहे याकडे दुर्लक्ष करता येणार नाही. माजी लष्करप्रमुख मनोज नरवणे यांनी अत्यंत सौम्य भाषेत राहुल गांधींना ही समज दिलेली आहे.


अर्थात राहुल गांधींना कायमच आपल्या मिलीटरी आणि संरक्षण दलावर संशय घेण्याची सवय आहे. गतवर्षी आॅपरेशन सिंदूरवरही त्यांनी खोटे आरोप केले होते. भारतीय सैन्यदलाने अफलातून कामगिरी करून पाकिस्तानचे दहशतवादी अड्डे हटवले होते. तरीही राहुल गांधींच्या तोंडून सातत्याने पाकिस्तानची भाषा येत होती. भारताची विमाने पाकिस्तानने पाडली, पाकिस्तानशी युद्ध ट्रम्पच्या सांगण्यावरून थांबवले. असले फालतू आरोप राहुल गांधी करत राहिले. भारताने काय करावे हे सांगणारे ट्रम्प कोण? पण त्यांनी हे युद्ध थांबवले म्हणून राहुल गांधी आॅपरेशन सिंदूरवर शंका घेत होते. भारतीय सैन्यदलाचा आजपर्यंत सर्वात जास्त अपमान राहुल गांधी यांनी सातत्याने केलेला आहे. आॅपरेशन सिंदूर असो नाही तर सर्जिकल स्ट्राईक, एअर स्ट्राईक असो राहुल गांधींनी भारतीय लष्कराला कायम कमी लेखले आहे. सर्जिकल स्ट्राईकचे पुरावे काय मागितले. त्यामुळे ग्रामीण भागातून काँग्रेस हद्दपार झाली त्याला ते कारणीभूत आहेत. आपले सैन्यदल हे शत्रूला मारण्यासाठी नाही तर देशवासीयांचे रक्षण करण्यासाठी लढत असते. आपल्या देशवासीयांवर त्यांचे प्रेम आहे म्हणून ते सीमेवर लढत असतात. शत्रूशी त्यांचे वैर नसते तर भारतावर आणि भारतीयांवर त्यांचे प्रेम आहे म्हणून ते सीमेवर आहेत. अशा या सैनिकांचा अपमान सातत्याने राहुल गांधी करतात आणि नवनवे वाद निर्माण करतात. त्यामुळेच माजी लष्करप्रमुख नरवणे यांनी याबाबत केलेला खुलासा आणि दिलेले उत्तर ही एक फार मोठी चपराक आहे. राहुल गांधी आणि त्यांच्या अनुयायांना चोख उत्तर आहे. यावरून तरी आता काँग्रेस आणि राहुल गांधींनी काही बोध घेतला पाहिजे. भारतीय सैन्यदल, शेतकरी आणि देशहिताच्या कामात कधीही राजकारण करायचे नसते ही समज त्यांना दिली पाहिजे. देशाचे हित प्रथम मग सत्तेसाठी काहीही करा. देशहिताच्या आड येणारा कोणीही या देशाचे नेतृत्व करू शकत नाही. जोपर्यंत देशप्रेमाची भाषा, सैन्यदलाचा सन्मान करण्याची वृत्ती ते जोपासत नाहीत तोपर्यंत त्यांना यश मिळणार नाही.

शनिवार, २५ एप्रिल, २०२६

तामिळनाडूच्या राजकारणात बदलणारे रंग


भारतातील निवडणुकीचे चित्र असे आहे की, प्रमुख राज्यांमध्ये किमान एक राष्ट्रीय पक्ष स्पर्धेत असतो, परंतु तामिळनाडू याला मोठा अपवाद आहे. देशातील सर्वात जुना पक्ष काँग्रेसपासून ते आता देशातील सर्वात मोठा पक्ष म्हणून प्रस्थापित झालेल्या भाजपपर्यंत, हे सर्व या राज्यात केवळ मित्रपक्ष आहेत. सत्ताधारी द्रमुक आणि विरोधी एआयएडीएमकेच्या नेतृत्वाखालील गट आपापल्या मित्रपक्षांसोबत सत्तेचे संतुलन साधण्यात व्यस्त आहेत. अभिनेते-राजकारणी विजय यांचा नव्याने स्थापन झालेला पक्ष, तामिळनाडू वेत्री कळघम, जवळपास पाच दशकांपासून द्विपक्षीय असलेल्या राज्याच्या राजकारणाला त्रिकोणी बनवण्याचा प्रयत्न करत आहे.


द्रमुक हा केवळ सत्ताधारी पक्षच नाही, तर द्रविड राजकारणाचा मूळ प्रवर्तकही असल्याने, सर्वप्रथम त्याच्या भविष्यातील शक्यतांवर चर्चा करणे उपयुक्त ठरेल. राज्याचा राजकीय इतिहास पाहता, द्रविड राजकारणाचे शिखर असूनही, द्रमुकला सलग दोनदा सत्तेत परत येता आलेले नाही. याउलट, एम.जी. रामचंद्रन यांच्या नेतृत्वाखालील एआयएडीएमकेने १९७७, १९८० आणि १९८४ मध्ये सलग तीन निवडणुका जिंकल्या आणि त्यानंतर जे. जयललिता यांच्या नेतृत्वाखाली २०११ आणि २०१६ मध्ये पुन्हा सत्ता मिळवली. याचा सरळ अर्थ असा होतो की, द्रमुक पक्ष आपल्या राजवटीत सत्ताविरोधी लाटेचा सामना करण्यास असमर्थ ठरला आहे.

यामागील कारणांचा विचार केल्यास, असे दिसून येते की, पक्षाने प्रामुख्याने कौटुंबिक नेतृत्वावर अवलंबून राहून आपल्या कार्यकर्त्यांच्या किंवा संघटनेच्या ताकदीवर कधीही जास्त भर दिला नाही. अशीही एक कुजबुज आहे की, पक्षाच्या कार्यकाळात, विशेषत: जिल्हा स्तरावरील संघटनात्मक कार्यकर्त्यांचा अहंकार आणि भ्रष्टाचार पक्षासाठी हानिकारक ठरला आहे. त्यामुळे, प्रादेशिक नेतृत्वाबद्दलची जनतेची नाराजी कदाचित तितकी तीव्र नसली तरी, स्थानिक नेतृत्वाच्या कृतींची किंमत पक्षाला मोजावी लागली आहे. अशा विसंगतींचा फटका केवळ द्रमुक पक्षालाच बसत नाही, तर सत्ताविरोधी लाटेवर पक्षाला अद्याप कोणताही व्यवहार्य तोडगा सापडलेला नाही. या निवडणुकीत द्रमुक पक्ष ही लाट परतवून लावू शकतो की नाही, हे पाहणे बाकी आहे.


द्रमुक पक्ष पुन्हा सत्तेत येऊ न शकण्याचे एक कारण म्हणजे द्रविड राजकारणातील अनेक पक्ष त्यातून फुटून निघाले आहेत. अगदी एआयएडीएमके पक्षसुद्धा द्रमुकमधीलच फुटीतून तयार झाला होता. यामध्ये एमडीएमके आणि इतर अनेक लहानमोठ्या पक्षांचा समावेश आहे. हे स्पष्ट आहे की, या पक्षांच्या उदयामुळे डीएमकेचा पाठिंबाही कमी झाला, कारण नव्याने स्थापन झालेला पक्ष आपल्या विद्यमान पाठिंब्याच्या जोरावरच पुढे जातो. यासंदर्भात जात आणि वर्गीय संघटन अधिक ठळक होते. काही विशिष्ट घटक दुरावल्यामुळे पक्षाची सामाजिक रचनाही कमकुवत होते.

एआयएडीएमकेबद्दल बोलायचे झाल्यास, प्रथम एम.जी. रामचंद्रन आणि नंतर जयललिता यांच्या निधनामुळे निर्माण झालेली नेतृत्वाची पोकळी भरून काढण्यात हा पक्ष बराच काळ अयशस्वी ठरला आहे. डीएमकेमध्ये, पक्षाचे ज्येष्ठ नेते एम. करुणानिधी यांनी त्यांच्या हयातीतच पिढीजात नेतृत्वाचा निर्णय घेत एम.के. स्टॅलिन यांना आपले राजकीय उत्तराधिकारी म्हणून घोषित केले होते. स्टॅलिन यांचे पुत्र उदयनिधी यांनाही डीएमकेमध्ये पुढच्या पिढीच्या नेतृत्वासाठी तयार केले जात आहे.


जयललिता यांच्या निधनानंतर, एआयएडीएमके अनेक गटांमध्ये विभागली गेली, ज्यामुळे पक्षाला राजकीय नुकसानही झाले. तथापि, कालांतराने या परिस्थितीत काही प्रमाणात सुधारणा झाली आहे. जयललिता यांच्यानंतर पक्षाची आणि सरकारची सूत्रे हाती घेतलेले ई. पलानीस्वामी हे संघटनात्मक आणि शासकीय अशा दोन्ही स्तरांवर कमकुवत मानले जात होते, परंतु आता त्यांनी आपले स्थान लक्षणीयरीत्या मजबूत केले आहे. नाराज गटांना शांत करण्यात ते यशस्वी झाले आहेत. दिनकरन गट आता त्यांच्यासोबत सामील झाला आहे. भाजपदेखील राष्ट्रीय लोकशाही आघाडीचा भाग म्हणून या पक्षांसोबत राज्यात निवडणुका लढवत आहे. ही संयुक्त आघाडी द्रमुकला सत्तेतून बाहेर काढून राज्यात पुन्हा सत्तेवर येण्यात यशस्वी होईल की नाही, हे केवळ काळच ठरवेल.

राज्यातील पुढील सरकारची रचना मोठ्या प्रमाणावर अभिनेता विजयच्या टीव्हीकेच्या कामगिरीवर अवलंबून असेल. त्याच्या कामगिरीबद्दल तज्ज्ञांमध्ये मतभेद आहेत. असे असले तरी, दोन्ही पक्षांवर नाराज असलेले राज्यातील मतदार विजयकडे आशेचा किरण म्हणून पाहतात. त्याची लोकप्रियता जवळपास सर्वच गटांमध्ये पसरलेली आहे, परंतु त्याला विशेषत: तरुण, महिला, धार्मिक अल्पसंख्याक आणि निम्नमध्यमवर्गीय कुटुंबांमध्ये लक्षणीय पाठिंबा आहे. या पाठिंब्याचे मतांमध्ये किती रूपांतर होते, हे पाहणे बाकी आहे. मात्र, जर त्यांच्या पक्षाला १५ ते २० टक्के मते मिळवण्यात यश आले, तर त्यामुळे राज्यातील प्रस्थापित पक्ष आणि त्यांच्या आघाड्यांना धक्का बसणे निश्चित आहे.


राज्यात राष्ट्रीय पक्षांचा फारसा राजकीय प्रभाव नसेलही, पण राष्ट्रीय चर्चा निश्चितच महत्त्वाची भूमिका बजावू शकते. मतदारसंघ पुनर्रचनेचा मुद्दा अलीकडे चर्चेचा विषय बनला आहे आणि त्यामुळेच महिला आरक्षण सुधारणा विधेयक अयशस्वी ठरले आहे. दक्षिणेकडील राज्यांमध्ये मतदारसंघ पुनर्रचनेबाबत वेगवेगळी मते आहेत. तामिळनाडूचे मुख्यमंत्री आणि द्रमुक प्रमुख स्टॅलिन यांनी या विधेयकाला आपला तीव्र विरोध दर्शवला असून, त्यासाठी भाजपला लक्ष्य केले आहे. ते स्वत:चे मत तयार करण्याची एकही संधी सोडत नाहीत. त्यामुळे, जर ते या मुद्द्यावर अधिक आक्रमक झाले, तर भाजप आघाडीचा भाग असलेल्या एआयएडीएमकेला नुकसान सोसावे लागू शकते. शिवाय, राज्यात महिला मतदारांची लक्षणीय संख्या पाहता, महिला आरक्षणाच्या अपयशासाठी डीएमकेला जबाबदार धरण्यात भाजप आघाडी किती यशस्वी होते, याची या निवडणुकीत कसोटी लागेल.

भारत एक स्वर्ग आहे, मानवतेचे वैभव आहे!


अमेरिकेचे अध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांनी भारताबद्दल वारंवार कठोर किंवा अपमानजनक वक्तव्ये केली आहेत, ज्यानंतर त्यांनी एक तर आपली भूमिका बदलली आहे किंवा ‘यू-टर्न’ घेऊन आपली भूमिका स्पष्टपणे नाकारत सौम्य वक्तव्य जारी केले आहे. अलीकडेच, त्यांनी ‘नरकासारखा देश’ असे आणखी एक वक्तव्य केले आणि नंतर ‘यू-टर्न’ घेतला. त्यांची ही वृत्ती, जगाचा पोलीस प्रमुख मानल्या जाणाºया, सर्वात विकसित आणि श्रीमंत देश असलेल्या अमेरिकेच्या सभ्यतेवर, सुसंस्कृतपणावर आणि संस्कृतीवर प्रश्नचिन्ह निर्माण करण्यास पुरेशी आहे.


विशेषत: भारताच्या बाबतीत, ज्याचे आंतरराष्ट्रीय वर्तन नेहमीच सन्माननीय राहिले आहे. भारत पैशावाल्यांना महत्त्व देत नाही, कारण देशांतर्गत,परदेशी गुन्हेगार आणि वेश्यांकडेही भरपूर पैसा असतो, पण त्यांना कोणताही सामाजिक दर्जा नसतो. ट्रम्प यांच्या नेतृत्वाखाली, अमेरिका याच असभ्यतेने ग्रासली आहे, शापित झाली आहे आणि आंतरराष्ट्रीय गुंडगिरीत इतकी गुंतली आहे की, तिचे मित्र देशही तिच्यासोबत उभे राहण्यास कचरत आहेत आणि तिला वापरून फेकून देण्यासारखी वागणूक देत आहेत. इराण-अमेरिका युद्धाने अमेरिकेची प्रतिमा डागाळली आहे, आणि तिच्या ‘डीप स्टेट’ला अभूतपूर्व असा जबरदस्त फटका बसला आहे. कदाचित ही चिडचिड ट्रम्प यांच्या नरकसम वादाशी जोडलेली असावी.

हा सर्वात नवीन वाद अवघ्या २४ तासांत कसा फिरला, ज्यामुळे भारतीय परराष्ट्र मंत्रालयाकडून तीव्र प्रतिक्रिया उमटली. ट्रम्प यांनी त्यांच्या ‘ट्रुथ सोशल’ या सोशल मीडिया प्लॅटफॉर्मवर रेडिओ होस्ट मायकल सॅव्हेज यांच्या एका पॉडकास्टमधील उतारा शेअर केला, ज्यात भारत आणि चीनसारख्या देशांना ‘नरक’ (पृथ्वीवरील नरक) असे संबोधले होते. त्या पोस्टमध्ये भारतीयांबद्दल एक वंशद्वेषी टिप्पणीही होती, ज्यात असा दावा करण्यात आला होता की, भारत आणि चीनमधील लोक केवळ मुले जन्माला घालण्यासाठी आणि लगेच अमेरिकन नागरिकत्व मिळवण्यासाठी अमेरिकेत येतात. ही टिप्पणी भारतीय राजनैतिक धोरण आणि जनतेसाठी अत्यंत अपमानकारक मानली गेली.


त्यानंतर, आपल्या पुढच्याच निवेदनात, ट्रम्प यांनी आपली भूमिका पूर्णपणे बदलली. त्यांना हे लक्षात आले होते की, हा मोदींचा भारत आहे आणि ते शांतपणे त्याला उलथवून टाकतील. एकदा त्यांनी राजनैतिक खेळी खेळली की काहीही चालणार नाही. त्यामुळे, त्यांनी जाहीरपणे आणि अमेरिकी दूतावासाच्या प्रवक्त्यामार्फत घोषित केले की, भारत हा एक महान देश, एक मजबूत आणि महान राष्ट्र आहे, आणि भारताचे सर्वोच्च नेते (पंतप्रधान मोदी) यांच्याशी त्यांची वैयक्तिक मैत्री आहे. ही एक उल्लेखनीय गोष्ट आहे की, ज्या व्यक्तीने भारताला ‘वाटाघाटी करण्यास अवघड’ किंवा ‘नरकासारखे ठिकाण’ म्हटले होते, त्याच व्यक्तीने २४ तासांच्या आत त्याच देशाची प्रशंसा करण्यास सुरुवात केली, ज्याकडे एक राजकीय यू-टर्न आणि दबावाखाली झालेला मनपरिवर्तन म्हणून पाहिले जात आहे.

अर्थात, हे स्पष्ट आहे की, अमेरिकेचे राष्ट्राध्यक्ष बनलेले डोनाल्ड ट्रम्प, जे एक यशस्वी व्यावसायिक आणि धूर्त राजकारणी आहेत, तेवढेच ते भंपक आहेत. ते त्यांच्या विक्षिप्त कल्पनांसाठी ओळखले जातात. तथापि, जेव्हापासून ते ‘डीप स्टेट’च्या हातातील कठपुतळी बनले, तेव्हापासून त्यांच्या अविचारी आणि दूरदृष्टी नसलेल्या निर्णयांनी अमेरिकेला आंतरराष्ट्रीय स्तरावर बदनाम केले आहे. प्रथम व्यापार युद्धामुळे आणि आता लष्करी कारवाईमुळे अमेरिकेला जो आंतरराष्ट्रीय अपमान सहन करावा लागला आहे, त्याने एका तथाकथित शक्तिशाली राष्ट्राचे खरे स्वरूप उघड केले आहे. युक्रेनमध्ये सुरू झालेली राजनैतिक दुटप्पी भूमिका इराणपर्यंत पोहोचली तेव्हा केवळ पूर्णपणे उघडकीस आली नाही, तर आज राष्ट्राध्यक्ष ट्रम्प यांच्या वक्तृत्वाला सुज्ञ लोकांसाठी कोणताही अर्थ उरलेला नाही. कधी कधी तो भारताला ‘मृत अर्थव्यवस्था’ म्हणतो, तर कधी नरकासारखा देश! कदाचित भारतीय नेतृत्व त्याच्या मताशी सहमत नसल्यामुळे, रशिया आणि चीननेही भारताला मान देणे सोडून दिले आहे.


एक लक्षात घेतले पाहिजे की, भारत आणि चीनसारख्या प्राचीन संस्कृतींना ‘नरक’ म्हणणे हे अमेरिकेचे अध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांच्या अलीकडील एका वादग्रस्त सोशल मीडिया पोस्टशी संबंधित आहे, ज्यात त्यांनी जन्मसिद्ध नागरिकत्वाच्या मुद्द्यावरून भारत आणि चीनला ‘नरककुंड’ म्हटले होते. हे विधान ट्रम्प यांच्या स्थलांतर धोरणाने प्रेरित आहे, ज्यात ते आरोप करतात की, या देशांतील स्थलांतरित अमेरिकन सुविधांचा गैरवापर करतात. तथापि, ऐतिहासिक सत्य काही वेगळेच आहे, जे अनेक प्रकारे गौरवशाली देखील आहे. खरे तर, भारत आणि चीन या जगातील सर्वात प्राचीन संस्कृती आहेत, ज्यांनी ज्ञान, संस्कृती आणि व्यापारात जगावर प्रभाव टाकला आहे— चीन एकेकाळी भारताला ‘स्वर्गापेक्षाही श्रेष्ठ’ मानत असे. याउलट, अमेरिकेकडे कोणतीही प्राचीन संस्कृती नाही; माया आणि इंका यांसारख्या स्थानिक संस्कृती इ.स.पूर्व ३००० वर्षांपूर्वीच्या आहेत, परंतु आधुनिक अमेरिका १५व्या शतकानंतर युरोपीय वसाहतवादातून उदयास आली. आता तर युरोपसुद्धा त्यापासून दूर जात आहे.

साहजिकच प्रश्न असा आहे की, आधुनिक अमेरिका ‘स्वर्ग’ का आहे? तर याचे उत्तर असे असेल की, ट्रम्पसारखे अर्धवट बुद्धीचे नेते अमेरिकेला ‘स्वर्ग’ म्हणून सादर करतात, कारण ती उच्च राहणीमान, आर्थिक संधी आणि कायद्याचे राज्य यासाठी ओळखली जाते. पण ही धारणा निवडक आहे— अमेरिकेतही गरिबी, असमानता आणि गुन्हेगारी अस्तित्वात आहे. भारत आणि चीनच्या लोकसंख्या आणि विकासाच्या आव्हानांकडे दुर्लक्ष करून त्यांना ‘नरक’ म्हणणे हा राजकीय प्रचार आहे, जरी हे देश वेगाने उदयास येणाºया महासत्ता आहेत. ट्रम्प यांनी हे समजून घेतले पाहिजे की, भारत नरक नाही, तर जगाचा स्वर्ग आहे, सत्यनिष्ठ मानवतेचा गौरव आहे! तो अहिंसेचा भक्त आहे. येथे शाकाहारी लोक आढळतात, परंतु ख्रिस्ती आणि इस्लाम धर्माच्या गुलामगिरीनंतर मांसाहारी वाढले आणि निष्पाप प्राणी व पक्ष्यांना त्रास सहन करावा लागला. पूर्वी धार्मिक युद्धे होत होती, पण गेल्या १०००-१४००० वर्षांत दिसलेल्या कटांइतके कट तेव्हा नव्हते. कटुसत्य हे आहे की, प्राचीन भारत आणि चीन या जगातील सर्वात समृद्ध संस्कृतींपैकी होत्या, ज्याचा पुरावा व्यापार, संस्कृती, विज्ञान आणि वास्तुकला यांमधून मिळतो.


बौद्ध धर्म भारतातून सांस्कृतिक देवाणघेवाणीद्वारे चीनमध्ये पोहोचला, जिथे फा-हिएन (इ.स. ४०२) आणि शुआनझांग (ह्युएन त्सांग) यांसारख्या चिनी प्रवाशांनी नालंदा आणि तक्षशिला यांसारख्या विद्यापीठांमध्ये शिक्षण घेतले आणि ग्रंथांचे भाषांतर केले. चीनमधील युनगांग-लाँगमेन लेणी, बिग गूस पॅगोडा आणि शाओलिन मंदिर यांसारखी भारतीय प्रभावाची स्थळे याची साक्ष देतात. व्यापारी दृष्टिकोनातून, भारत आणि चीन दरम्यान रेशीम, मसाले, मोती, लोखंडी वस्तू आणि हस्तकला वस्तूंची देवाणघेवाण करण्यासाठी रेशीम मार्गाचा (दक्षिणी सागरी मार्गासह) वापर केला जात होता; रामायण आणि महाभारतातही चीनचा सोन्याचा साठा म्हणून उल्लेख आहे. चोल साम्राज्याने सागरी मार्ग सुरक्षित करून व्यापाराचा विस्तार केला. वैज्ञानिक योगदानाबद्दल बोलायचे झाल्यास, आर्यभट्टाच्या साइन सारणीचे ८व्या शतकात चिनी भाषेत भाषांतर झाले; पाणिनीने चिनी रेशमाला ‘चिनमशुक’ म्हटले. खोतानसारख्या प्रदेशांमध्ये भारतीय राजवट, संस्कृत भाषा आणि विष्णू पूजेचे पुरातत्त्वीय पुरावे सापडले आहेत.

प्राचीन भारत आणि चीनची समृद्धी इजिप्त आणि ग्रीसपेक्षा अधिक व्यापक आणि दीर्घकाळ टिकणारी होती, ज्यात पौर्वात्य संस्कृतींनी आध्यात्मिक आणि वैज्ञानिक योगदान दिले, तर पाश्चत्त्य संस्कृतींनी स्थापत्य आणि तात्त्विक योगदान दिले. कृषी आणि अर्थव्यवस्थेमध्ये, भारत आणि चीनमधील सुपीक गंगा-हुआंगहो खोºयांनी इजिप्तच्या नाईल नदीप्रमाणेच अतिरिक्त उत्पादन दिले. तथापि, सिंधू खोºयातील नियोजित शहरे आणि चीनच्या रेशीम व्यापाराने एक जागतिक जाळे निर्माण केले. ग्रीसमधील मिनोअन-मायसेनियन व्यापार मर्यादित होता, तर इजिप्त निर्यातीवर आधारित होता.


खरे सांगायचे तर, भारत नरक नाही, तर स्वर्ग आहे— तो मानवतेचा वैभव आहे, विविधतेतील एकतेचे एक उल्लेखनीय उदाहरण आहे, जिथे संस्कृती, करुणा आणि सहजीवनाचा प्रवाह अखंडपणे वाहत असतो. काव्यात्मक भाषेत सांगायचे तर, ‘भारत नरक नाही, तर स्वर्गाची प्राप्ती आहे, मानवतेचा वैभव आहे, संस्कृतीचा प्रकाश आहे.’ ही ओळ एक सखोल सकारात्मकता आणि सांस्कृतिक आत्मविश्वास दर्शवते.

प्रफुल्ल फडके/ बिटवीन द लाइन्स



शुक्रवार, २४ एप्रिल, २०२६

होर्मुझच्या सामुद्रधुनीवरील अवलंबित्व कमी करण्याची वेळ


अमेरिका आणि इराण यांच्यातील सत्तासंघर्षाचे केंद्र बनलेल्या होर्मुझच्या सामुद्रधुनीने जागतिक ऊर्जा सुरक्षा आणि व्यापार व्यवस्थेबद्दल गंभीर प्रश्न निर्माण केले आहेत. जगातील सागरी तेल व्यापारापैकी जवळपास एक तृतीयांश व्यापार अरुंद होर्मुझ सामुद्रधुनीतून होतो. येथे निर्माण होणारा कोणताही तणाव जागतिक तेल आणि वायूच्या किमती व पुरवठ्याला थेट अस्थिर करतो. विकसित आणि विकसनशील दोन्ही देशांची संपूर्ण औद्योगिक यंत्रणा या जलमार्गाच्या सुरक्षेवर अवलंबून आहे. आर्थिक महासत्ता बनत असलेल्या भारतातही तेल आणि वायूची मागणी वाढत आहे. जर हा मार्ग पूर्णपणे विस्कळीत झाला, तर कच्च्या तेलाच्या किमती प्रति बॅरल १५० डॉलरवर जाऊ शकतात, ज्यामुळे संभाव्यत: जागतिक मंदी येऊ शकते. त्यामुळे, होर्मुझ सामुद्रधुनीवरील भारताचे अवलंबित्व कमी करणे हा आता पर्याय राहिलेला नाही, तर ती एक अत्यावश्यक गरज आहे. होर्मुझ संकट हा भारतासाठी एक स्पष्ट संदेश आहे की, एकाच भौगोलिक मार्गावरील अत्याधिक अवलंबित्व हे राष्ट्रीय सुरक्षा आणि आर्थिक सार्वभौमत्वासाठी धोकादायक आहे.


तेलाच्या किमतीतील वाढीमुळे भारताचे आयात बिल वाढेल, त्याचा परिणाम चालू खात्यातील तुटीवर होईल आणि रुपया आणखी कमकुवत होईल. हा मुद्दा केवळ तेलापुरता मर्यादित नाही, तर आखाती देशांमध्ये राहणाºया लाखो अनिवासी भारतीयांच्या सुरक्षेशी आणि तेथून होणाºया परकीय चलन प्रवाहाशीही संबंधित आहे, जो मोठ्या लष्करी संघर्षाच्या परिस्थितीत अचानक कमी होऊ शकतो किंवा थांबू शकतो. होर्मुझची सामुद्रधुनी भारताला एक इशारा आहे की, त्याने आपले ऊर्जा आणि व्यापारी मार्ग वैविध्यपूर्ण केले पाहिजेत. होर्मुझच्या सामुद्रधुनीवर अवलंबून राहण्याऐवजी, भारताने स्वत:चे पर्यायी मार्ग आणि सुरक्षा यंत्रणा विकसित करण्यासाठी गंभीर प्रयत्न केले पाहिजेत.

होर्मुझची सामुद्रधुनी अत्यंत महत्त्वाची आहे, कारण कोणताही विद्यमान मार्ग तिच्या क्षमतेशी (अंदाजे २१ दशलक्ष बॅरल तेल प्रतिदिन) बरोबरी करू शकत नाही. सौदी अरेबियाच्या ईस्ट-वेस्ट पाइपलाइनची, जी पर्शियन आखाताला थेट लाल समुद्राशी जोडते, क्षमता केवळ पाच दशलक्ष बॅरल प्रतिदिन आहे. संयुक्त अरब अमिरातीची (वअए)??? धाबी क्रूड आॅइल पाइपलाइन होर्मुझला वळसा घालून फुजैराह (ओमानचा आखात) बंदरापर्यंत तेल वाहून नेते, परंतु तिची क्षमता देखील १.५ दशलक्ष बॅरल प्रतिदिन इतकी मर्यादित आहे. इराकची तुर्की पाइपलाइनसुद्धा तांत्रिक अडचणी आणि प्रादेशिक राजकारणामुळे नेहमी पूर्ण क्षमतेने चालत नाही.


केप आॅफ गुड होपच्या भोवतीचा मार्ग खूप लांब आहे, ज्यामुळे मालवाहतुकीचा वेळ आणि खर्च लक्षणीयरीत्या वाढेल. भारत-मध्य पूर्व-युरोप आर्थिक कॉरिडॉरचे बांधकाम अद्याप सुरूही झालेले नाही. हा प्रकल्प अजूनही नियोजन आणि समन्वय टप्प्यात आहे. इस्रायल-हमास तणावामुळे प्रकल्पाच्या प्रगतीला खीळ बसली आहे. सर्व पर्याय एकत्र करूनही होर्मुझच्या सामुद्रधुनीतील तूट ४० टक्क्यांपेक्षा जास्त भरून काढता येणार नाही.

या भू-राजकीय अस्थिरतेच्या पार्श्वभूमीवर, भारत आपली ऊर्जा सुरक्षा आणि सामरिक स्वायत्तता सुनिश्चित करण्यासाठी बहुआयामी योजनेचा पाठपुरावा करत आहे. ऊर्जेवरील अवलंबित्व कमी करून देशाला जागतिक आर्थिक महासत्ता म्हणून स्थापित करणे, हे या योजनेचे उद्दिष्ट आहे. इराणचे चाबहार बंदर या धोरणाच्या केंद्रस्थानी आहे. यामुळे भारताला पाकिस्तानला टाळून अफगाणिस्तान आणि मध्य आशियामध्ये थेट प्रवेश मिळतो.


चाबहारला ७,२०० किलोमीटर लांबीच्या आंतरराष्ट्रीय उत्तर-दक्षिण वाहतूक कॉरिडॉरचे प्रवेशद्वार बनवून, भारत केवळ रशिया आणि युरोपपासूनचे अंतर कमी करू शकत नाही, तर जागतिक बाजारपेठेत आपली निर्यात अधिक स्पर्धात्मक बनवू शकतो. सध्या, भारताचा बहुतेक व्यापार सुएझ कालव्यामार्गे होतो, जो लांब आणि महागडा आहे. हा कॉरिडॉर अंतर आणि खर्च दोन्ही लक्षणीयरीत्या कमी करतो आणि मध्य आशियातील ऊर्जा संसाधनांपर्यंत भारताची पोहोच मजबूत करू शकतो. यासाठी, चाबहार-झाहेदान रेल्वे मार्गाचे काम लवकरात लवकर पूर्ण करण्यासाठी भारत इराणला तांत्रिक आणि आर्थिक मदत देऊ शकतो. चाबहार-झाहेदान रेल्वे प्रकल्प अंदाजे ६२८ किमी लांबीचा आहे. रेल्वे जोडणीसोबतच, हे बंदर भारतासाठी एक गेमचेंजर ठरू शकते.

ऊर्जा सुरक्षेचा एक नवीन पर्याय म्हणून, भारत ओमानसाठी खोल समुद्रातील गॅस पाइपलाइनवरही काम करत आहे. ही पाइपलाइन केवळ होर्मुझच्या सामुद्रधुनीलाच नव्हे, तर पाकिस्तानलाही पूर्णपणे टाळते. समुद्राच्या तळाखाली खोलवर असल्याने, ही पाइपलाइन युद्ध किंवा सागरी तणावांपासून तुलनेने सुरक्षित राहील आणि भारताला अखंड ऊर्जा पुरवठ्याचा स्रोत प्रदान करेल. आर्थिक महासत्ता बनण्यासाठी भारताला अंतर्गत सुधारणांवरही भर देण्याची गरज आहे. केवळ राष्ट्रीय हरित हायड्रोजन अभियान, सौर आणि पवन ऊर्जेतील आत्मनिर्भरताच आपल्याला जागतिक अस्थिरतेच्या सापळ्यातून पूर्णपणे मुक्त करू शकेल. भारताचे खरे सामरिक स्वातंत्र्य तेव्हाच शक्य आहे, जेव्हा आपला विकास विदेशी तेलाच्या अनिश्चिततेऐवजी स्वदेशी नवीकरणीय ऊर्जेवर आधारित असेल. सामरिक पर्यायांचा विस्तार करणे आणि ऊर्जा क्षेत्रात आत्मनिर्भरता मिळवणे, हे जागतिक स्तरावर भारताला एक निर्णायक शक्ती म्हणून स्थापित करण्याचा मार्ग मोकळा करेल.

सत्तेतील महिलांचा सहभाग जागतिक सरासरीपेक्षा खूपच कमी आहे


संसदेत महिलांसाठी ३३ टक्के आरक्षणाचे विधेयक नामंजूर झाल्याने, देशात सत्तेतील महिलांच्या सहभागाबाबत एक नवीन चर्चा सुरू झाली आहे. पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी देशाला उद्देशून दिलेल्या संदेशात महिलांची माफी मागितली असली तरी, विरोधकांनी याला आपला मोठा विजय आणि सरकारचा पराभव म्हटले आहे. तथापि, विरोधक असेही म्हणत आहेत की, त्यांचा विरोध हा जागांच्या पुनर्रचनेमुळे अधिक आहे. बरे, तो एका वेगळ्या चर्चेचा विषय असू शकतो. पण एक गोष्ट स्पष्ट असायला हवी की, सत्तेतील महिलांच्या सहभागाच्या बाबतीत आपण अजूनही इतर देशांपेक्षा खूप मागे आहोत. जर आपण जगातील १९० देशांच्या माहितीचे विश्लेषण केले, तर आपला देश १४७व्या क्रमांकावर येतो. जर आपण जगातील देशांमध्ये सत्तेतील महिलांच्या सहभागाबद्दल बोललो, तर जागतिक सरासरी २७.५ टक्के आहे. ३० महिला राष्ट्रप्रमुख आहेत, तर जगात फक्त ८ देश असे आहेत जिथे महिलांचा सहभाग ५० टक्क्यांपेक्षा जास्त आहे. रवांडा, क्युबा, निकाराग्वा, कोस्टा रिका, बोलिव्हिया, मेक्सिको, अँडोरा आणि संयुक्त अरब अमिरातीमध्ये ५० टक्क्यांपेक्षा जास्त सहभाग आहे. न्यूझीलंड, डेन्मार्क आणि आइसलँडमध्ये महिलांचे प्रतिनिधित्व ४५ ते ५० टक्के आहे. आज आपण महिलांच्या ३३ टक्के सहभागाबद्दल बोलत आहोत, तर सध्या जगात ५६ देश असे आहेत जिथे सत्तेतील महिलांचे प्रतिनिधित्व ३३ टक्के आहे.


अंदाजानुसार, १४ राज्यांमधील अलीकडील निवडणुकांमध्ये महिलांनी निर्णायक भूमिका बजावली आहे. २०२४ च्या लोकसभा निवडणुकीतही १९ राज्ये आणि केंद्रशासित प्रदेशांमध्ये महिलांनी निर्णायक भूमिका बजावली. गेल्या काही वर्षांच्या निवडणुकीच्या निकालांचे विश्लेषण केल्यावर हे स्पष्ट होते की, जवळपास सर्वच पक्षांनी महिलांना केंद्रस्थानी ठेवून आपले निवडणूक जाहिरनामे तयार केले आहेत, ज्यात कोणत्याही नावाने योजनांच्या माध्यमातून महिलांना एक निश्चित रक्कम देण्याच्या आश्वासनावर भर दिला आहे. बिहार, महाराष्ट्र, मध्य प्रदेश आणि इतर राज्यांमध्ये, ‘लखपती दीदी’ किंवा तत्सम नावांच्या योजनांद्वारे निधी पुरवणे हे महिलांची मते मिळवण्याचे एक धोरण राहिले आहे; याचा सर्वाधिक फायदा कोणत्या पक्षाला झाला हा वेगळा प्रश्न आहे. एक गोष्ट स्पष्ट झाली पाहिजे ती ही की, राजकीय पक्ष महिलांना प्रोत्साहन देण्याबद्दल काहीही म्हणोत किंवा कितीही बोलत असोत, विधानसभेत आणि संसदेत महिलांचा सहभाग अजूनही वाढलेला नाही. महिलांच्या प्रतिनिधित्वाची जागतिक सरासरी २७.५ टक्के असताना, आपल्या देशात ती केवळ १४-१५ टक्क्यांपर्यंत पोहोचली आहे. विशेष म्हणजे, २००९ मधील १५व्या लोकसभेपर्यंत आपल्या देशातील लोकसभेतील महिलांचे प्रतिनिधित्व दुहेरी अंकातही पोहोचले नव्हते. १५व्या लोकसभेने प्रथमच १०.९ टक्के प्रतिनिधित्व मिळवले. तथापि, १९७७ मध्ये आणीबाणीनंतर लगेचच झालेल्या लोकसभेत केवळ ३.५ टक्के इतका सर्वात कमी सहभाग दर होता. तथापि, १९७७ची परिस्थिती वेगळी होती आणि तिचा स्वतंत्रपणे विचार केला पाहिजे. त्यावेळी आणीबाणीनंतरची परिस्थिती वेगळी होती. १८व्या लोकसभेत १७व्या लोकसभेपेक्षा तीन महिला खासदार कमी आहेत. त्यामुळे, १७व्या लोकसभेत १४.४ टक्के इतका सर्वाधिक महिला सहभाग दर होता.

राजकीय पक्षांचा विचार केल्यास, तृणमूल काँग्रेसने, काँग्रेस आणि इतर विरोधी पक्षांसोबत, आपल्या राजकीय बांधिलकीमुळे महिला आरक्षण विधेयकाच्या विरोधात मतदान केले असले तरी, लोकसभा आणि राज्यसभेत टीएमसीमध्ये महिलांचे प्रमाण जास्त आहे. काँग्रेसचा सहभाग १४.३ टक्के आहे, तर भाजपचा १२.९ टक्के आहे. इतर पक्षांसाठीही परिस्थिती कमी-अधिक प्रमाणात सारखीच आहे. राज्यांचा विचार केल्यास, छत्तीसगड विधानसभेत सध्या देशात सर्वाधिक महिला सदस्य आहेत. छत्तीसगडमध्ये एकूण सदस्यांपैकी २१.१ टक्के महिला सदस्य आहेत. त्रिपुरामध्ये १५ टक्के महिला सदस्य आहेत. देशातील इतर राज्यांमध्ये त्यांच्या विधानसभेत १५ टक्क्यांपेक्षा कमी महिला सदस्य आहेत. नागालँडमध्ये देशात सर्वात कमी महिला सदस्य आहेत. कर्नाटकसारख्या राज्यातही पाच टक्क्यांपेक्षा कमी महिला आमदार आहेत.


यावरून हे स्पष्ट होते की, जोपर्यंत घटनात्मक बंधन नसेल, तोपर्यंत असंख्य प्रयत्न करूनही महिलांचा सहभाग वाढणार नाही. यासाठी काही प्रमाणात जागांचे आरक्षण आवश्यक आहे. याचे उत्तम उदाहरण म्हणजे पंचायती राज आणि स्थानिक स्वराज्य संस्था. महिलांसाठी जागा आरक्षित केल्याने परिस्थिती पूर्णपणे बदलली आहे. सरपंच किंवा प्रधान हा मुद्दा आता चिंतेचा विषय राहिलेला नाही. मागील निवडणुकांच्या निकालांवरून हे देखील स्पष्ट झाले आहे की, महिला स्वत:चे निर्णय स्वत: घेत आहेत. म्हणूनच सरकार स्थापन करण्यात आणि ते एकसंध ठेवण्यात महिला मतदारांनी निर्णायक भूमिका बजावली आहे. भविष्यात आपल्याला आणखी सकारात्मक बदल पाहायला मिळतील. त्यामुळे, हे स्पष्ट झाले पाहिजे की, आरक्षित जागांशिवाय विधानसभेत किंवा संसदेत महिलांचा वाटा वाढवण्याची कल्पना करणे व्यर्थ ठरेल. हे केवळ घटनात्मक बंधनाद्वारेच शक्य होईल. सर्व राजकीय पक्षांनी हे समजून घेतले पाहिजे. जर आपल्याला सत्तेत महिलांचा सहभाग वाढवायचा असेल, तर महिलांसाठी जागांचे आरक्षण आवश्यक आहे. हे निश्चित आहे की, परस्पर समन्वय आणि चर्चेतून आरक्षणाच्या मर्यादा एकमताने ठरवल्या गेल्यास, ती एक उत्तम लोकशाही परंपरा ठरेल. राजकीय पक्षांनी परस्पर मागण्या आणि पूर्वग्रह बाजूला ठेवून या दिशेने पुढे जायला हवे. अशासकीय संस्थांनीही देशात या दिशेने वातावरण निर्माण केले पाहिजे. हे स्पष्ट आहे की, महिलांच्या सहभागाचा निर्णय घेण्याची वेळ आली आहे.

प्रफुल्ल फडके/ बिटवीन द लाइन्स



कायद्याचा धाक कधी वाढणार?


अलीकडे महिलांवरील अत्याचाराच्या घटना वाढल्या आहेत. विशेषत: अशोक खरात प्रकारानंतर अनेक भोंदू आणि महिला लैंगिक शोषणाच्या बातम्या समोर आल्या आहेत. त्याचप्रमाणे संपूर्ण देशात दररोज अल्पवयीन मुलींवरही बलात्कार होत आहेत. सामूहिक बलात्कारानंतर मुलींच्या हत्या करण्यात आल्याच्या घटनाही घडल्या आहेत. भारतातील बलात्काराचे हे वाढते प्रमाण अतिशय गंभीर बाब आहे. महिला आयोगासारखी यंत्रणा असूनही महिलांच्या सुरक्षेबाबत सरकार कुठे तरी कमी पडते आहे हे यातून स्पष्ट होत आहे. देशातील सर्वच भागातून बलात्काराची प्रकरणे उघडकीस येत आहेत. बलात्काराच्या घटनांनी देशातले वातावरण तापले असताना केंद्र सरकारने काही वर्षांपूर्वी पॉक्सो कायद्यात बदल केला आहे. पॉक्सो म्हणून जो कायदा आहे, त्यात बारा वर्षांखालची मुलगी पीडिता असेल, तर गुन्हेगाराला फाशीची शिक्षा देण्याची तरतूद नव्या दुरुस्तीने केलेली आहे. समाजातील हिंसकता व लैंगिक अत्याचाराचे प्रमाण वेगाने वाढत असताना अशा कठोर कायद्याची गरज होती, पण ते पुरेसे नाही. कारण शेकडो वर्षांपासून मुली-महिलांचे लैंगिक शोषण होत राहिले आहे आणि त्याला पायबंद घालण्यासाठी विविध उपाय योजले गेले आहेत. पण, त्यात घट होण्यापेक्षा अशा घटना वाढत असल्याचा अनुभव आहे. मग उपायात कुठे त्रुटी राहिली, ती शोधून पर्याय शोधायला नकोत का? ते शोधताना आधीचे उपाय कुठे व कशाला निकामी ठरले, तेही बारकाईने तपासणे भाग आहे. याबाबत सरकारने गंभीर पावले उचलण्याची गरज आहे. मुली, महिला असुरक्षित आणि भीतीच्या वातावरणात असतील तर हे देशासाठी चांगले नाही. बलात्कार करणारे राक्षसी वृत्तीचे लोक इतके कसे निर्ढावले आहेत? देशात सध्या उपलब्ध असणारी यंत्रणा, कायदा पुरेसा नाही, त्यांना भीती वाटेल, असा कायदा या देशात अस्तित्वात नाही हेच यातून स्पष्ट होत आहे. खरे म्हणजे कायद्याचा धाक गुन्हेगारांना उरला नाही म्हणून महिलांवरील अत्याचाराचे प्रकार वाढीस लागले आहेत. बलात्कारच नव्हे, तर कुठल्याही गंभीर गुन्ह्यासाठी जो दोषी ठरला आहे, त्याला इतकी कठोर व निष्ठूर शिक्षा झाली पाहिजे, की ती नुसती बघूनही गुन्हेगार प्रवृत्तीच्या लोकांच्या मनाचा थरकाप उडाला पाहिजे. तो आजकाल उरलेला नाही. ही खरी समस्या आहे. बलात्कार हा फार मोठा गुन्हा आहे. खरे तर यात बलात्कारितेला न्याय मिळायलाच हवा. कारण ज्या पीडितेवर बलात्कार होतो, तिच्या असहायतेचा फायदा घेतला जातो. बलात्कार जिच्यावर होतो, ती जगासमोर आपले दु:ख मांडू शकत नाही. यातील कोणी कोमात जाते, तर कोणाला समाज क्षणोक्षणी दूषणे देत जगू देत नाही. तिला जिथे वास्तव्य करावे लागते तिथे तिचे जगणे कठीण होऊन जाते. यापेक्षा मरण बरे अशा टोकाची अवहेलना तिला सहन करावी लागते. खरे तर न्याय करताना अशा बलात्कार प्रकरणातील गुन्हेगाराला रस्त्यावर अन्नपाण्याविना झाडाला बांधून ठेवावे. जनतेसमोर खुलेआम फाशी द्यावी. जेणेकरून कोणताच नराधम असे राक्षसी कृत्य करणार नाही. पण आपण संविधानावर, कायद्यावर विश्वास ठेवत असल्याने त्यांच्या न्यायाची प्रतीक्षा करत जगतो. या कालावधीत नराधमांची ताकद वाढवतो. म्हणूनच पुढील काळात असंख्य नराधम तयार होतात. म्हणून असे नराधम रोखण्यासाठी कायदे कडक म्हणजे तरी नक्की काय केले पाहिजे, याचा विचार केला पाहिजे. दीर्घकाळ चालणाºया खटल्यांमुळेही नराधमांवर जरब बसत नाही. दिल्लीत २०१२ला झालेल्या निर्भया कांडातील गुन्हेगारांपैकी काहींना फाशीची शिक्षा ठोठावण्यात आलेली होती. पण ती २०२०ला म्हणजे आठ वर्षांनी दिली गेली. याला जलदगती न्याय म्हणता येईल का? जलदगती न्यायालयात खटला चालवूनही आठ वर्षे झाली, तरी अजून फाशीच्या शिक्षेची अंमलबजावणी झालेली नाही. निर्भया पथके स्थापन केली जात आहेत, पण काही झाले तरी बलात्कारांच्या घटना कमी होत नाहीत. आज देशातील कोणते ठिकाण सुरक्षित आहे असाच प्रश्न यातून निर्माण झालेला आहे. शाळा, कॉलेज, स्कूलबस, खासगी क्लास इथेही मुलींवर अत्याचार घडत आहेत.


एका आकडेवारीनुसार देशात दर सहा तासाला एका मुलीवर बलात्कार होतो, ही शरमेची बाब आहे. वर्षाला अशा ३८ हजारांहून जास्त घटना घडतात. सर्वाधिक बलात्कार मध्य प्रदेशमध्ये होत आहेत. तर दुसºया क्रमांकावर उत्तर प्रदेश आहे. पण अशा घटना देशात सतत कुठे ना कुठे तरी घडताना दिसत आहेत. महिला म्हणजे उपभोग्य वस्तू समजून आपली हौस भागवण्यासाठी कोणत्याही थराला जाण्याची पुरुषी राक्षसी प्रवृत्ती ही या देशाच्या नावलौकिकास बाधा आणत आहे. २१व्या शतकात भारतात स्त्रिया असुरक्षित जीवन जगत असतील तर हे या देशातील राज्यकर्त्यांचे फार मोठे अपयश म्हणावे लागेल. शाळा, कॉलेज अशा गर्दी असलेल्या ठिकाणीही मुली सुरक्षित नाहीत तिथे आश्रमशाळा आणि महिला आश्रम कसे सुरक्षित असणार? या देशात अरब देशांप्रमाणे महिलांनी बाहेरच पडू नये असे दिवस येण्याची सरकार वाट पाहणार का? यासाठी सर्वात प्रथम चांगला कायदा केला गेला पाहिजे, की ज्याची जरब आणि धाक गुन्हेगारांना बसेल. या कायद्याच्या चौकटीत राहून, पोलिसांनी योग्य दखल घेऊन गुन्हेगारांना न्यायालयात हजर केले पाहिजे. न्यायालयाने हे खटले विशेष जलदगतीने चालवले पाहिजेत आणि ठोठावलेल्या शिक्षेची अंमलबजावणी किती दिवसांत झाली पाहिजे, याचाही उल्लेख निकालपत्रात नमूद केला पाहिजे.

पश्चिम आशिया, तोडगा नसलेली शांतता

 



अमेरिका आणि इराण यांच्यात घोषित झालेला नाजूक युद्धविराम हा संघर्षाचा शेवट नसून, पश्चिम आशियाई राजकारणातील एका नवीन गुंतागुंतीच्या आणि अनिश्चित टप्प्याची सुरुवात आहे. घडणाºया घटना हा स्पष्ट लष्करी विजयाचा परिणाम नसून, राजकीय दबाव, धोरणात्मक चुका आणि बदलत्या जागतिक समीकरणांचे मिश्रण आहे.


जरी युद्धविरामामुळे ऊर्जा पुरवठ्याला आणि जागतिक अर्थव्यवस्थेला काही तत्काळ दिलासा मिळाला असला तरी, त्याचे सखोल परिणाम अशा परिस्थितीकडे निर्देश करतात की, प्रचंड लष्करी दबाव असूनही इराण तुलनेने अधिक मजबूत होऊन उदयास आला. या संघर्षाची मुळे इराणच्या अणुकार्यक्रमाबद्दल आणि त्याच्या प्रादेशिक प्रभावाबद्दलच्या दीर्घकाळापासूनच्या चिंतांमध्ये आहेत. इस्रायलने याला आपल्या अस्तित्वासाठी धोका मानले आणि इराणची आण्विक क्षमता कमकुवत करण्याच्या उद्देशाने केलेल्या लष्करी कारवाईचे समर्थन केले. अमेरिकेने सातत्याने या धोरणाचे समर्थन केले आहे, विशेषत: ट्रम्प युगात तर अधिकच ठामपणे. इराणची इस्लामिक व्यवस्था कमकुवत करणे किंवा तिची जागा घेणे हे व्यापक उद्दिष्ट होते.

असे मानले जात होते की, बाह्य लष्करी दबावामुळे इराणमध्ये असंतोष निर्माण होईल आणि जनता सरकारविरोधात उठाव करेल. या गृहितकाच्या विपरीत हल्ल्यांमुळे इराणी समाजात एक प्रकारची एकता निर्माण झाली आणि लोक सरकारच्या पाठीशी उभे राहिले. युद्धाच्या अपयशामुळे अमेरिकेला आपल्या धोरणाचा पुनर्विचार करण्यास भाग पडले. इराणची आण्विक क्षमता नष्ट झाली नाही, त्याची राजकीय व्यवस्था अबाधित राहिली आणि त्याची लष्करी शक्ती निर्णायकपणे कमकुवत झाली नाही. संघर्ष जसजसा लांबत गेला, तसतसा अमेरिकेला केवळ आर्थिकच नव्हे, तर राजकीयदृष्ट्याही मोठा फटका बसत गेला. अमेरिकेतील आगामी मध्यावधी निवडणुकांनी परिस्थिती आणखी चिघळवली.


देशांतर्गत अलोकप्रिय असलेल्या युद्धातून बाहेर पडणे ट्रम्प प्रशासनासाठी अत्यावश्यक बनले होते. ट्रम्प यांच्या समर्थकांमध्येही या संघर्षाबद्दल वाढती अस्वस्थता होती. शिवाय, इराणच्या नागरी पायाभूत सुविधांवर हल्ला करण्याच्या धमक्यांमुळे युद्धगुन्ह्यांविषयी आंतरराष्ट्रीय चर्चा सुरू झाली, ज्यामुळे अमेरिकेची नैतिक प्रतिष्ठा कमकुवत झाली. सध्याच्या परिस्थितीत युद्धविराम हा राजनैतिक यशापेक्षा एक सामरिक गरज अधिक वाटत आहे. या प्रक्रियेत पाकिस्तान आणि चीनची उदयास येणारी भूमिका जागतिक राजकारणातील सत्ता संतुलनातील बदलाचेही प्रतिबिंब आहे. मध्यस्थ म्हणून पाकिस्तानचा उदय लक्षणीय आहे. तर दुसरीकडे चीनची भूमिका केवळ एक आर्थिक शक्तीच नव्हे, तर एक राजनैतिक शक्ती म्हणूनही त्याचे सातत्यपूर्ण अस्तित्व दर्शवते.

या घडामोडीत होर्मुझची सामुद्रधुनी एक महत्त्वपूर्ण पैलू म्हणून समोर आली. जगातील सुमारे २० टक्के ऊर्जा संसाधने या मार्गातून वाहून नेली जातात. युद्धविरामानंतरही इराणने या मार्गावर प्रभावी नियंत्रण ठेवल्यास, जागतिक सत्ता संतुलनात हा एक मोठा बदल ठरेल. जरी हे नियंत्रण औपचारिकपणे घोषित केले गेले नसले तरी, जर जहाजांची वाहतूक इराणच्या देखरेखीखाली किंवा अटींनुसार झाली, तर त्यामुळे इराणचे सामरिक स्थान मजबूत होईल. अशी शक्यता आहे की, इराण होर्मुझच्या सामुद्रधुनीतून जाणाºया जहाजांवर शुल्क आकारू शकेल. याचा जागतिक तेल बाजारावर थेट परिणाम होईल. यामुळे तेलाच्या किमती, वाहतूक खर्च आणि विमा हप्ते वाढू शकतात, ज्याचा जागतिक अर्थव्यवस्थेवर परिणाम होईल.


भारतासारख्या देशासाठी याचे गंभीर परिणाम होतील, जो आपल्या तेल आणि वायूच्या गरजांपैकी बहुतांश गरजा आयात करतो. भारताला अत्यंत संतुलित राजनैतिक धोरण ठेवावे लागेल, कारण इराण, इस्रायल आणि अमेरिका या सर्वांसोबतचे त्याचे संबंध महत्त्वाचे आहेत. या शस्त्रसंधीमुळे भारतात राजकीय चर्चाही सुरू झाली आहे. काही विरोधी नेत्यांचे म्हणणे आहे की, या संपूर्ण घटनेत पाकिस्तानला राजनैतिक फायदा मिळाला आहे. हा युक्तिवाद काही प्रमाणात राजकीय असला तरी, अशा काळात जिथे मध्यम शक्तीदेखील प्रादेशिक राजकारणावर प्रभाव टाकत आहेत, तिथे भारतासाठी आपली राजनैतिक उपस्थिती मजबूत करणे आवश्यक आहे. ही शस्त्रसंधी आपल्याला शिकवते की, गुंतागुंतीच्या भू-राजकीय समस्या केवळ लष्करी बळाने सोडवता येत नाहीत. याची आणखी एक बाब म्हणजे भारताने आॅपरेशन सिंदूरच्या माध्यमातून पाकिस्तानचा बदला घेतला आणि पाकिस्तानला धडा शिकवला. तेव्हा भारतापासून आम्हाला वाचवा म्हणून पाकिस्तानने ट्रम्प यांचे पाय धरले होते. त्यामुळे पाकिस्तानला ट्रम्प यांच्या त्या उपकारांची परतफेडही यातून करायची संधी हवी होती. भारताची याबाबत तटस्थ भूमिका ही अत्यंत परिपक्व अशी वाटते.

अमेरिका आणि इस्रायलसारखे बलाढ्य देश आपली पूर्ण ताकद लावूनही आपली सर्व उद्दिष्ट्ये साध्य करण्यात अयशस्वी ठरले असताना, इराणने मात्र आपले स्थान केवळ टिकवूनच ठेवले नाही, तर ते अधिक मजबूतही केले. येत्या काही दिवसांत हे ठरेल की, या युद्धविरामामुळे चिरस्थायी शांतता प्रस्थापित होते की, तो आणखी एका मोठ्या संघर्षाचा मार्ग मोकळा करतो. सध्यापुरती शांतता प्रस्थापित झाली असली तरी, तणाव कायम आहे. एकेकाळी जागतिक व्यापाराची जीवनरेखा असलेला होर्मुझ आता असा प्रदेश बनला आहे, जिथे सत्ता संतुलन आणि सामरिक स्पर्धा स्पष्टपणे दिसून येते. ही तात्पुरती शांतता कायमस्वरूपी तोडगा काढते की, आणखी एका संघर्षाचे कारण बनते, हे पाहणे बाकी आहे.

अमेरिका नाटोमधून बाहेर पडण्याच्या तयारीत



गेल्या काही दिवसांतील परिस्थिती पाहता ट्रम्प यांची भूमिका अचानक आलेली नाही. गेल्या काही वर्षांपासून ते युरोपियन देशांवर त्यांचे संरक्षण बजेट वाढवण्यासाठी सातत्याने दबाव टाकत आहेत. नाटो सदस्य देशांनी त्यांच्या जीडीपीच्या पाच टक्के संरक्षणावर खर्च करण्याचे मान्य करणे, हे देखील याच दबावाचा परिणाम होता. सध्या आंतरराष्ट्रीय राजकारणात एक वादळ घोंघावत आहे, जे जगातील सर्वात मजबूत सुरक्षा व्यवस्थेला हादरवून टाकत आहे. एक लक्षात घेतले पाहिजे की, अमेरिका आणि तिच्या मित्र राष्ट्रांमधील वाढता दुरावा आता स्पष्टपणे दिसत आहे. राष्ट्राध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांनी नाटोमधून बाहेर पडण्याच्या केलेल्या चर्चेमुळे हे स्पष्ट झाले आहे की, ही युती आता केवळ एक औपचारिकता बनून राहू शकते.

जेव्हा अमेरिका आणि इस्रायलने इराणविरुद्ध लष्करी मोहीम सुरू केली, तेव्हा नाटोच्या मित्र राष्ट्रांनी त्यात उघडपणे सहभागी होण्यास नकार दिला होता. व्हाईट हाऊसच्या प्रवक्त्या कॅरोलिन लेविट यांनी याला नाटोचे अपयश असे स्पष्टपणे म्हटले होते. खुद्द ट्रम्प यांनीही नाटोला कागदी वाघ म्हटले होते. त्यांचे हे विधान केवळ एक उद्रेक नव्हता, तर अमेरिका यापुढे नाटोचा भार एकटी उचलणार नाही, असा एक इशारा होता.


खरे तर ट्रम्प यांची ही भूमिका अचानक आलेली नाही. गेल्या काही वर्षांपासून ते युरोपियन देशांवर त्यांचे संरक्षण बजेट वाढवण्यासाठी सातत्याने दबाव टाकत होते. नाटो सदस्य देशांनी जीडीपीच्या ५ टक्के संरक्षणावर खर्च करण्याचे मान्य करणे, हे देखील याच दबावाचा परिणाम होता. पण जेव्हा खरी कसोटी आली, तेव्हा मित्र राष्ट्रांनी माघार घेतली. हाच तो क्षण होता, ज्यामुळे ट्रम्प यांना नाटो कागदी वाघ बनले आहे, असे जाहीर करण्यास भाग पडले. सामरिक दृष्टिकोनातून ही घडामोड अनेक स्तरांवर अत्यंत महत्त्वाची आहे. पहिले म्हणजे, हा ट्रान्सअटलांटिक युतीच्या विश्वासार्हतेवर थेट हल्ला आहे. जर अमेरिकेने खरोखरच नाटोमधून माघार घेतली, तर युरोपची सामूहिक सुरक्षा व्यवस्था कोलमडून पडू शकते. अमेरिकेच्या लष्करी पाठिंब्याशिवाय युरोप कमकुवत होईल, त्यामुळे रशियासारख्या प्रतिस्पर्धी देशांसाठी ही एक सुवर्णसंधी ठरेल. पश्चिम आशियातील बदलणारे सामरिक वातावरण हा आणखी एक महत्त्वाचा घटक आहे. होर्मुझच्या सामुद्रधुनीवरील तणाव आणि तेल पुरवठ्यावरील त्याच्या परिणामामुळे हे स्पष्ट झाले आहे की, ऊर्जा सुरक्षा आता जागतिक सत्ता राजकारणाच्या केंद्रस्थानी आली आहे. तेलावर अवलंबून असलेल्या देशांवर जबाबदारी आहे, हा ट्रम्प यांचा दावा युरोप आणि आशियाला स्वत:ची सुरक्षा सुनिश्चित करण्यासाठी दिलेला एक थेट इशारा आहे.

सर्वात आक्रमक संकेत म्हणजे स्पेन आणि जर्मनीसारख्या देशांमधील आपले लष्करी तळ काढून टाकण्याची किंवा कमी करण्याची अमेरिकेची योजना. जर हे पाऊल उचलले गेले, तर ते केवळ लष्करी पुनर्संतुलन नसून एक प्रकारची सामरिक शिक्षा असेल. त्याचा संदेश स्पष्ट आहे: जे अमेरिकेसोबत उभे राहणार नाहीत, त्यांना त्याची किंमत मोजावी लागेल.


ग्रीनलँडबाबत ट्रम्प यांचा आग्रह हा देखील या संपूर्ण घडामोडीचा एक महत्त्वाचा भाग आहे. त्यांनी वारंवार पुनरुच्चार केला आहे की, हा प्रदेश अमेरिकेच्या सुरक्षेसाठी अत्यावश्यक आहे. डेन्मार्क आणि युरोपियन देशांच्या विरोधानंतरही हा मुद्दा शांत झालेला नाही. यावरून दिसून येते की, अमेरिका आता पारंपरिक राजनैतिक सीमा ओलांडून उघड सामरिक आक्रमकतेकडे वाटचाल करत आहे. दरम्यान, नाटोचे महासचिव मार्क रुटे आणि ट्रम्प यांच्यातील संभाषण औपचारिकपणे सकारात्मक म्हटले जात असले तरी, त्यामागील कटुता स्पष्टपणे दिसून येत आहे. रुटे यांनी ट्रम्प यांची निराशा मान्य केली, तर ट्रम्प यांनी नाटो अमेरिकेला पाठिंबा देत नाही, असे स्पष्टपणे सांगितले.

अर्थात इतिहास साक्षी आहे की, नाटोची सर्वात मोठी परीक्षा २००१ मध्ये झाली, जेव्हा अमेरिकेवर हल्ला झाला आणि सर्व सदस्य देशांनी त्याला पाठिंबा दिला. पण आज परिस्थिती उलटली आहे. आता अमेरिकेला एकाकी वाटत आहे आणि ही असमाधानता त्याला या आघाडीपासून दूर जाण्यास भाग पाडत आहे. जर अमेरिकेने नाटोमधून माघार घेतली, तर जागतिक सत्ता संरचना बहुध्रुवीय होईल. चीन आणि रशियासारखे देश आपला प्रभाव वेगाने वाढवतील. युरोपला स्वत:चे स्वतंत्र लष्करी धोरण तयार करण्यास भाग पडेल, तर आशियामध्ये नवीन सुरक्षा आघाड्या उदयास येऊ शकतात. ट्रम्प यांची आक्रमक भूमिका सूचित करते की, भविष्यात आंतरराष्ट्रीय संबंध अधिक ताठर, स्वार्थी आणि संघर्षमय होतील. तरीही, असे म्हणता येईल की, नाटोचे संकट हे अनेक दशकांपासून जगाला एकत्र बांधून ठेवणा‍ºया संपूर्ण व्यवस्थेचे संकट आहे. आता ही रचना तडकत आहे आणि त्याचे पडसाद जगभर ऐकू येत आहेत. म्हणूनच ही घडामोड येत्या काही वर्षांतील जागतिक राजकारणाची दिशा ठरवेल.

11/04/2026

तीन राज्यांमधील मतदानाने कोणता संदेश दिला आहे?



आसाममध्ये मतदानाची टक्केवारी केवळ मागील निवडणुकांपेक्षा जास्तच नव्हती, तर अनेक भागांमध्ये ती विक्रमी पातळीवर पोहोचली. एकूण १२६ विधानसभा मतदारसंघांमध्ये ८५ टक्क्यांहून अधिक मतदानाची नोंद झाली, जे मागील निवडणुकांपेक्षा जास्त आहे. यावेळी आसाम, केरळ आणि पुद्दुचेरीमध्ये झालेल्या विधानसभा निवडणुकांमधील दमदार मतदानाने लोकशाहीच्या सामर्थ्याचे एक नवीन उदाहरण सादर केले आहे. जवळपास ८० टक्क्यांची सरासरी मतदान टक्केवारी हे दर्शवते की, जनता केवळ राजकीयदृष्ट्या जागरूकच नाही, तर आपला मतदानाचा हक्क बजावण्यासाठी पूर्णपणे वचनबद्ध आहे. शिवाय, या उच्च मतदान टक्केवारीमुळे राजकीय पक्षांचे मनोधैर्यही वाढले आहे, कारण प्रत्येक पक्ष याकडे आपल्या बाजूने असलेल्या जनसमर्थनाचे चिन्ह म्हणून पाहत आहे. तथापि, या विक्रमी मतदानाचे खरे महत्त्व समजून घेण्यासाठी, या तीन राज्यांचे स्वतंत्र विश्लेषण करणे आवश्यक आहे.

//////////


आसाम : आसाममध्ये मतदानाची टक्केवारी केवळ मागील निवडणुकांपेक्षा जास्तच झाली नाही, तर अनेक भागांमध्ये ती विक्रमी पातळीवर पोहोचली. एकूण १२६ विधानसभा मतदारसंघांमध्ये ८५ टक्क्यांहून अधिक मतदान झाले, जे मागील निवडणुकांपेक्षा जास्त आहे. विशेष म्हणजे, सोळा मतदारसंघांमध्ये मतदानाची टक्केवारी ९० टक्क्यांहून अधिक होती. दालगावमध्ये जवळपास ९५ टक्के मतदान झाले, जे राज्यातील सर्वाधिक आहे.

आसाममधील निवडणूक लढत प्रामुख्याने दोन गटांमध्ये होती. एका बाजूला भाजपच्या नेतृत्वाखालील सत्ताधारी आघाडी आहे, जी सलग तिस‍ºयांदा सत्तेवर येण्याचा प्रयत्न करत आहे, तर दुस‍ºया बाजूला काँग्रेसच्या नेतृत्वाखालील विरोधी आघाडी सत्ता पुन्हा मिळवण्यासाठी संघर्ष करत आहे. याशिवाय, काही प्रादेशिक पक्षही काही जागांवर प्रभाव टाकण्याच्या स्थितीत आहेत.


येथील मतदानाचा एक महत्त्वाचा पैलू म्हणजे प्रादेशिक विषमता. लोअर आसामच्या ज्या भागांमध्ये अल्पसंख्याक मतदार एकवटलेले आहेत, तिथे मतदानाचे प्रमाण जास्त होते. बारपेटा, बोंगाईगाव आणि धुबरी यांसारख्या जिल्ह्यांमध्ये ९० टक्क्यांहून अधिक मतदानाची नोंद झाली. याउलट, अप्पर आसामच्या भागांमध्ये मतदानाचे प्रमाण तुलनेने कमी होते, यावरून असे दिसून येते की, ज्या भागांमध्ये लढत अधिक तीव्र होती, तिथे मतदारांचा उत्साह जास्त होता. मतदानादरम्यान काही ठिकाणी हिंसाचाराच्या घटना घडल्या असल्या तरी, एकूण मतदान प्रक्रिया शांततेत पार पडली. सत्ताधारी नेतृत्वाने या उच्च मतदानाला ऐतिहासिक म्हटले आणि ते जनतेच्या विश्वासाचे प्रतीक मानले.

//////////


केरळ : येथील निवडणुका पारंपरिकरीत्या दोन प्रमुख आघाड्यांमध्ये लढल्या जातात. यावेळीही मुख्य लढत सत्ताधारी डावी आघाडी आणि काँग्रेसच्या नेतृत्वाखालील यूडीएफ यांच्यात होती, तर तिसरा पर्याय म्हणून उदयास येण्याचा प्रयत्न करणारी भाजपच्या नेतृत्वाखालील एनडीए आघाडीही आपले अस्तित्व दाखवत आहे. केरळमध्ये ७७ टक्क्यांहून अधिक मतदानाची नोंद झाली, जे मागील निवडणुकीपेक्षा जास्त होते. आकडेवारीनुसार, कोझिकोड जिल्ह्यात सर्वाधिक मतदान झाले, तर काही भागांमध्ये तुलनेने कमी मतदान झाले. केरळमधील या निवडणुकीतील मुख्य प्रश्न हा आहे की, सत्ताधारी आघाडी सलग तिस‍ºयांदा सत्तेवर परत येईल की, विरोधी पक्ष परत येईल. उच्च मतदानाबद्दल विविध राजकीय पक्षांनी वेगवेगळे दावे केले आहेत. सत्ताधारी पक्ष याकडे त्यांच्या धोरणांना मिळालेल्या पाठिंब्याचे मत म्हणून पाहत आहे, तर विरोधी पक्ष याला बदलाच्या इच्छेचे लक्षण म्हणत आहे. उत्तर केरळ किंवा मलबार प्रदेश, पुन्हा एकदा निवडणुकीच्या निकालांसाठी महत्त्वाचा मानला जात आहे. तिन्ही प्रमुख राजकीय पक्षांची येथील साठ जागांवर नजर आहे. गेल्या निवडणुकीत सत्ताधारी पक्षाने या प्रदेशात मोठे यश मिळवले होते, परंतु यावेळी विरोधी पक्ष चांगल्या कामगिरीची अपेक्षा करत आहे. अनेक जागांवरील चुरशीची लढत आणि ऐंशी टक्क्यांहून अधिक मतदानामुळे हा प्रदेश आणखी महत्त्वाचा बनला आहे.

//////////////


पुद्दुचेरी : पुद्दुचेरीबद्दल बोलायचे झाल्यास, येथे जवळपास नव्वद टक्के सर्वाधिक मतदानाची नोंद झाली. हे मागील सर्व विक्रम मोडणारे दिसत आहे. येथील लढत प्रामुख्याने दोन आघाड्यांमध्ये आहे. एका बाजूला सत्ताधारी एनडीए आणि दुस‍ºया बाजूला काँग्रेसच्या नेतृत्वाखालील विरोधी पक्ष. पुद्दुचेरीमध्ये राज्याचा दर्जा, बेरोजगारी आणि जलप्रदूषण यांसारखे मुद्दे निवडणुकीच्या प्रमुख मुद्द्यांमध्ये होते. शिवाय, एका नवीन राजकीय पक्षाच्या प्रवेशानेही निवडणूक रंजक बनवली आहे. उच्च मतदान टक्केवारी हे दर्शवते की, जनता या मुद्द्यांबाबत गंभीर आहे आणि त्यांना बदल व स्थिरता यांपैकी एकाची निवड करायची आहे.

तिन्ही राज्यांमधील आकडेवारी एकत्र केल्यास, ५ कोटींहून अधिक मतदारांनी आपला मतदानाचा हक्क बजावला आणि एकूण १,९०० हून अधिक उमेदवारांनी निवडणूक लढवली. ही संख्या लोकशाहीतील व्यापक सहभाग दर्शवते. उच्च मतदान टक्केवारी कोणता संदेश देते? आता सर्वात मोठा प्रश्न हा आहे की, ही उच्च मतदान टक्केवारी सत्ता बदलाचे संकेत देते की, सत्ताधारी पक्षांवरील विश्वास दर्शवते. या मुद्द्यावर निवडणूक विश्लेषकांमध्ये मतभेद आहेत. काहींच्या मते, जेव्हा लोक मोठ्या संख्येने मतदान करतात, तेव्हा ते बदलाच्या इच्छेचे संकेत देते, तर इतर जण याकडे सरकारबद्दलची नाराजी म्हणून पाहतात. तथापि, अनेक विश्लेषक असेही म्हणतात की, तिन्ही राज्यांमधील निवडणूक प्रचारादरम्यान. सर्वात प्रमुख बाब ही होती की, सरकारविरोधात निश्चितच नाराजी असली तरी, बदलाची कोणतीही जनभावना नव्हती. तरीही, असे म्हणता येईल की आसाममधील प्रादेशिक ध्रुवीकरण, केरळमधील पारंपरिक लढती आणि पुद्दुचेरीमधील थेट लढतीमुळे या निवडणुका अत्यंत रोमांचक आणि निर्णायक ठरल्या आहेत. मोठ्या संख्येने झालेल्या मतदानाने लोकशाहीची मुळे अधिक घट्ट केली आहेत आणि हे स्पष्टपणे दर्शवते की, जनता पूर्वीपेक्षा आपल्या हक्कांबाबत अधिक जागरूक आहे. आता सर्वांचे लक्ष मतमोजणीवर आहे, कारण त्यातूनच खरे चित्र समोर येईल आणि या जनसहभागामागील जनमत स्पष्ट होईल.


-प्रफुल्ल फडके/बिटवीन द लाईन्स

10/04/2026

धर्म आणि कायदा यांच्यातील सर्वोच्च लढाई



शबरीमला प्रकरणाच्या संदर्भात, भारतीय लोकशाहीत, संसद आणि संविधानाच्या चौकटीत, तसेच राजकीय आणि न्यायपालिकेच्या नेत्यांच्या दृष्टिकोनातून काय योग्य आणि काय अयोग्य आहे, काय जबाबदारीचे आहे आणि काय नाही, हा वादाचा विषय नसावा, उलट त्यावर स्पष्ट कारवाई केली पाहिजे. एकतर राजकारण्यांनी संसद आणि विधिमंडळात कायद्याचे स्पष्टीकरण द्यावे, किंवा न्यायपालिकेतील न्यायाधीशांनी ज्वलंत समस्यांची स्वत:हून दखल घेऊन निष्पक्ष निकाल देण्याचा पुढाकार घ्यावा, कारण सर्वसामान्य जनतेचे हित सर्वोपरी असले पाहिजे. तथापि, ही विधाने व्यावहारिकतेच्या कसोटीवर पूर्णपणे टिकत नाहीत. त्यामुळे, धर्माच्या तत्त्वांनुसार न्याय दिला जावा अशी अपेक्षा आहे, अन्यथा लोकशाही चर्चेचा विजय होईल! धर्मनिरपेक्षतेच्या नावाखाली, एका शांतताप्रिय धर्मासंदर्भात सुनावणी आणि मार्गदर्शक तत्त्वे आणणे, आणि त्याच वेळी इतर अधिक कट्टर धर्मांसंदर्भातील अपेक्षित सुनावण्यांना विलंब लावणे, हे फार काळ टिकणार नाही, कारण सुशिक्षित हिंदूंना सर्व काही माहीत असते आणि कॉन्व्हेंटमध्ये शिकलेल्या व्यक्तींकडून कोणीही अधिक अपेक्षा करत नाही. त्यामुळे, केंद्र सरकार आणि न्यायाधीशांची भूमिका आपापल्या जागी योग्य आहे, आणि विविध वादग्रस्त प्रकरणांमध्ये जसा निवडक दृष्टिकोन दिसून येतो तसा न ठेवता, भारतीय जनतेच्या व्यापक हितासाठी निर्णय घेतला पाहिजे. सरकार आणि न्यायालयाशी संबंधित व्यक्तींनी बहुमताची बाजू घ्यावी अशी अपेक्षा नाही, तर त्यांनी कोणताही वादविवाद होऊ न देता, एक सूचक निर्णय घ्यावा अशी अपेक्षा आहे. एखाद्या वादविवादात सामील होण्याचा आणखी एक अदृश्य पैलू म्हणजे, न्यायाधीश किंवा नोकरशहाची बुद्धिमत्ता ही सामान्यत: बहुमताच्या नेत्यांपेक्षा श्रेष्ठ मानली जाते! तरीही, जेव्हा राजकीय अतिरेक, धार्मिक निवडकता, वैयक्तिक मतभेद इत्यादींसारख्या क्षुद्र राजकारणात आणि न्यायपालिकेत सर्व काही मिसळलेले दिसते, तेव्हा न्यायालयीन आणि वैधानिक विवेकाधिकारावर प्रश्नचिन्ह उपस्थित करणे स्वाभाविक आहे. इथेच जनमतावर प्रभाव टाकणाº­या संपादकीय विवेकाची जबाबदारी वाढते! पण दुर्दैवाने, तेसुद्धा एक खुले बाजार बनण्याच्या मार्गावर आहे. ज्वलंत प्रश्न हा आहे की, गेल्या सात-आठ दशकांपासून कायदेमंडळ आणि न्यायपालिका देशाच्या ज्वलंत समस्यांवर तोडगा काढण्यात का अपयशी ठरल्या आहेत? सामाजिक न्याय आणि जातीयवादी विचारांशी संबंधित मुद्द्यांवर कठोर सत्य बोलण्याचे धाडस दाखवण्यातही त्या अपयशी ठरल्या आहेत. यामुळे बहुसंख्याकांची नग्नता अधिकच वाढली आहे आणि माणुसकी नाकारली गेली आहे. कायदेशीर पक्षपात कायम आहे, पण कायदेपंडितांचे मौन पीडितांच्या आक्रोशावर मात करत आहे. हा दोषारोप नाही, तर तुमच्या सदसद्विवेकबुद्धीला जागृत करण्याचा एक प्रयत्न आहे. न्यायपालिका आणि कार्यकारी मंडळ कधी कधी जमावशाहीपुढे शरणागती पत्करताना का दिसतात? हा एक महत्त्वाचा प्रश्न आहे. जेव्हा जेव्हा असे घडले आहे, तेव्हा त्यांना टीकेला सामोरे जावे लागले आहे. असे असूनही, समस्या सुटलेल्या नाहीत आणि व्यवस्था भांडवलशाही विचारांच्या अधीन असल्याचे दिसते, कारण शेतकरी, मजूर आणि कारागीर अशा दिवाळीच्या भेटवस्तू कधीच देऊ शकत नाहीत. सर्वात मोठा प्रश्न हा आहे की, भारतीय संविधानातील पहिल्या घटनादुरुस्तीवर, म्हणजेच नवव्या अनुसूचीवर, न्यायालयाचे मौन सुजाण लोकांना अजूनही अस्वस्थ करत आहे. सर्वोच्च न्यायालय हे संविधानाचे संरक्षक असल्याने, पहिल्या घटनादुरुस्तीनंतर जशी प्रथा होती, त्याप्रमाणे कोणताही विषय पुनरावलोकनाशिवाय राहू नये. हे केवळ एक उदाहरण आहे; अन्यथा, कार्यकारी मंडळाच्या कृतींपुढे न्यायपालिकेची हतबलता हेच दर्शवते की, लोकशाही अजून आलेली नाही! खरे तर, बुधवार, ८ एप्रिल रोजी शबरीमला प्रकरणाच्या सुनावणीदरम्यान, सर्वोच्च न्यायालयाने एक महत्त्वपूर्ण निरीक्षण नोंदवले. न्यायालयाने म्हटले की, एखाद्या विशिष्ट धर्मातील कोणत्या प्रथा अंधश्रद्धा आहेत, हे ठरवण्याचा अधिकार न्यायालयाला आहे. सरन्यायाधीश सूर्यकांत यांच्या अध्यक्षतेखालील खंडपीठाने म्हटले, जर कायदेमंडळ गप्प राहिले, तर न्यायपालिका हस्तक्षेप करू शकत नाही. एखादी धार्मिक प्रथा अंधश्रद्धा आहे की नाही, हे न्यायालय ठरवू शकत नाही, या केंद्र सरकारच्या युक्तिवादाला उत्तर देताना न्यायालयाने ही टिप्पणी केली. उदाहरणार्थ, केंद्र सरकारने असा युक्तिवाद केला की, न्यायाधीश कायद्याचे तज्ज्ञ आहेत, धर्माचे नाहीत. केंद्र सरकारचे प्रतिनिधित्व करणारे सॉलिसिटर जनरल तुषार मेहता यांनी घटनात्मक नैतिकता आणि परिवर्तनवादी घटनावाद यावर प्रश्नचिन्ह उपस्थित केले. त्यांनी स्पष्टपणे सांगितले की, धार्मिक स्वातंत्र्याशी संबंधित निर्णयांसाठी घटनात्मक नैतिकता हा आधार म्हणून वापरला जाऊ शकत नाही. मेहता म्हणाले की, न्यायिक पुनर्विलोकनासाठी तो एक स्वतंत्र आधार असू शकत नाही. सॉलिसिटर जनरल मेहता यांनी विचारले की, एखादी प्रथा अंधश्रद्धा आहे की नाही हे न्यायालय कसे ठरवू शकते. एखादी प्रथा अंधश्रद्धा असली तरी, तसे घोषित करणे हे न्यायालयाचे काम नाही. कायदा बनवणे हा विधानमंडळाचा विशेषाधिकार आहे. न्यायमूर्ती अमानुल्ला खान यांनी उत्तर दिले, एखादी प्रथा अंधश्रद्धा आहे की नाही हे ठरवण्याचा अधिकार न्यायालयाला आहे. न्यायमूर्ती बी. व्ही. नागरत्ना म्हणाल्या, समाजात राजकारण काळानुसार बदलते. एखाद्या प्रथेला अंधश्रद्धा ठरवण्याचा अधिकार न्यायालयाला आहे का? सर्वोच्च न्यायालयाने प्रश्न विचारला, जर कायदेमंडळ गप्प राहिले, तर न्यायपालिका हस्तक्षेप करू शकत नाही का? मेहता म्हणाले, भारतासारख्या विविधतेने नटलेल्या समाजात, एका समुदायाच्या धार्मिक प्रथा दुसº­या समुदायाकडून अंधश्रद्धा मानल्या जाऊ शकतात. न्यायमूर्ती जॉयमाल्य बागची यांनी विचारले, जर एखाद्या समुदायाने जादूटोणा ही एक प्रथा असल्याचे म्हटले, तर ती अंधश्रद्धा मानली जाणार नाही का? जर हे प्रकरण कलम ३२ अंतर्गत न्यायालयात आले आणि कायदेमंडळ गप्प राहिले तर काय? सुनावणीदरम्यान, न्यायालयाने असाही प्रश्न विचारला की, जे भगवान अय्यप्पांचे भक्त नाहीत ते मंदिराच्या परंपरांना आव्हान देऊ शकतात का? सॉलिसिटर जनरल मेहता यांनी स्पष्ट केले की, मूळ याचिका इंडियन यंग लॉयर्स असोसिएशनने दाखल केली होती. न्यायमूर्ती नागरत्ना यांनी प्रश्न विचारला की, अभक्तांना असा अधिकार आहे का? त्यामुळे यावर खूप मंथन होणार यात शंकाच नाही.

प्रफुल्ल फडके/ बिटवीन द लाइन्स



आशादायी सूराचा अस्त

रविवारची सकाळ उजाडली ती एक बातमी घेऊन. ज्येष्ठ गायिका आशा भोसले यांना ब्रीच कँडी इस्पितळात दाखल केल्याची ती बातमी होती. त्यामुळे सगळे लक्ष बातम्यांकडे लागले होते. आणि थोड्याच वेळात ती नको असलेली बातमी आली आशा भोसले यांचे निधन. आशा भोसले या केवळ गायिका नव्हत्या तर तो एक सळसळणारा उत्साह होता. फार मोठे चैतन्य होते. त्यामुळे आशा भोसले यांच्या जाण्याने केवळ सूर हरपला नाही तर संगीत क्षेत्रातील चैतन्य गेल्याची जाणीव झाली.


आशा भोसले या उत्साहाचा झरा होत्या. त्याचप्रमाणे त्या संघर्षमय जीवनाचे प्रतीक होत्या. कितीही खडतर परिस्थिती आली तरी त्यावर मात करून संघर्ष करायला शिकवणारी प्रेरणा म्हणजे आशा भोसले होत्या.

संगीताच्या सगळ्या प्रकारातील गाणी त्यांनी गायलीच, पण संगीताला एका विशेष उंचीवर त्यांनी नेऊन ठेवले आणि स्वत:ची वेगळी ओळख निर्माण केली. संगीत आणि बॉलीवूड या क्षेत्रात स्पर्धा प्रचंड होती. त्यात मोठी बहीण गानकोकिळा लता मंगेशकर यांचीच स्पर्धा. त्यांचे आव्हान समोर असताना यशस्वी गायिका होणे हे सोपे नव्हते. पण अशाही परिस्थितीत आपली वेगळी वाट निर्माण केली होती. हे प्रत्येक संघर्ष करणाº­या व्यक्तीसाठी मार्गदर्शक तत्त्व तयार झाले होते.


प्रत्येकाचा प्रश्न असतो, तक्रार असते की आम्हाला संधी मिळत नाही. पण संधी मिळत नसते तर आपली जागा निर्माण करायची असते, हे आशा भोसले यांच्याकडून शिकता येते. आशा भोसले हे एक तत्त्वज्ञान बनले होते. सतत हसतमुख चेहरा आणि कोणत्याही परिस्थितीला हसत सामोरे जायचे ही त्यांची जीवनशैली प्रत्येकाला जमली तर प्रत्येकाचे आयुष्य सुंदर होईल हे दाखवणारे ते व्यक्तिमत्त्व होते. आशा भोसले या महान गायिका होत्या असे म्हणणे फार तोकडे पडेल. कारण त्याही पलीकडे त्या काही होत्या. त्यांचे व्यक्तिमत्त्व केवळ गायिकेइतके मर्यादित नव्हते. कसे जगावे, कसे असावे हे दाखवून देणारे ते व्यक्तिमत्त्व होते. त्यामुळे हा आशादायी प्रवास आजवरच्या ज्या लोकांना पाहायला मिळाला ते भाग्यवंत आहेत असे म्हणावे लागेल. उद्यापासून आशा भोसले आपल्यात शरीराने नसतील पण त्यांचा संगीताचा ठेवा, त्यांचा न हरवणारा सूर, अनमोल वारसा चिरंतन राहील. पुढच्या अनेक पिढ्यांना तो मार्गदर्शक ठरेल.

संगीत क्षेत्रात आजकाल झटपट प्रसिद्धी आणि करमणुकीच्या विविध वाहिन्यांवर कमी श्रमात नाव मिळवण्याची संधी शोधली जाते. पण असे गायक येतात जातात, त्यांचे विस्मरण होऊन जाते. पण संघर्षाने, परिश्रमाने मोठे केलेले नाव म्हणजे आशा भोसले. ते कधीही न संपणारे असेल. आज कोणत्याही गायिकेचे स्वप्न असते ते मी लता होईन किंवा आशा होईन. पण आशा भोसले यांनी गायलेली गाणी गात नवी पिढी मोठी झाली. त्यांच्या गाण्यांचा सराव करत अनेक स्पर्धक कलाकार गायक बनले. पण फक्त त्यांची गाणी हुबेहूब म्हणून उपयोग नाही. तर आशा भोसले यांच्यासारखा संघर्ष, मेहनत करता आली पाहिजे. अभ्यास असला पाहिजे. अभ्यासाशिवाय आशा भोसले कधीही व्यक्त होत नव्हत्या. अत्यंत दिलखुलास असे ते व्यक्तिमत्त्व होते.


पार्श्वगायन करताना आशा भोसले यांची गाणी कधीच एकसुरी वाटली नाहीत. याचे कारण आपल्याला कोणासाठी आवाज द्यायचा आहे याचा विचार करत त्याप्रमाणे त्या आवाजात बदल करत, तशी शैली आत्मसात करत आशा भोसले गात होत्या. त्यामुळे पडद्यावर कोणती गायिका गाते आहे त्याचा अभ्यास करण्याचे, त्याची बोलण्याची शैली कशी आहे हे पाहण्याचे काम त्या करत असत. त्यामुळे आशा भोसले यांनी गायलेले गाणे पडद्यावरच्या नायिकेच्या तोंडात चपखल बसायचे.

भावगीत, सुगम संगीत, नाट्यगीत, रागदारी, रॉक, पॉप या सर्व गायन प्रकारात आशा भोसले या लीलया वावरल्या. एखादा परिस असतो तो दगडाला सोन्यात रूपांतरित करतो. त्याप्रमाणे आशा भोसले यांच्या आवाज आणि गायनशैलीने सर्व संगीत प्रकारांना त्यांनी स्पर्श करून ते प्रकार मोठे केले. तब्बल वीस भाषांमध्ये त्यांनी गायनाचे कर्तृत्व गाजवले होते. उत्तम गवय्या आणि सर्वोत्तम खवय्या या दोन्ही गोष्टीचा सूरसंगम त्यांनी साधला होता. उत्तम पाककौशल्याचा वापर करून आखातात अनेक हॉटेल्स उभी करून त्यात भारतीय, महाराष्ट्रीयन खाद्य संस्कृती साता समुद्रापलीकडे पोहोचवण्याचे काम त्यांनी केले होते. त्यामुळे आशा भोसले या समृद्ध आणि अष्टपैलू असे व्यक्तिमत्त्व होते. जगण्याची कला, आशा पल्लवीत करणारे व्यक्तिमत्त्व म्हणजे आशा भोसले. जग हे खूप सुंदर आहे ते आपण सजवायचे असते असा आशादायी विचार त्यांनी रुजवला होता. आशा भोसले हे एक भारतीय संगीत क्षेत्रातील केवळ एक पर्व नाही तर तो एक फार मोठा ठेवा आहे. भारतीय संगीत क्षेत्रातील मंगेशकर कुटुंबीय हा फार मोठा अध्याय आहे. या अध्यायातील आशा भोसले नावाची ही एक ओवी अजरामर आणि फार मोठी शिकवणूक देणारी ही ओवी ठरली. ही ओवी म्हणजे आशादायी प्रवास आहे. एका गृहिणीची सर्व कर्तव्ये पार पाडत, घराकडे लक्ष देऊन त्यांनी एवढी मोठी कामगिरी केली हे अनमोल आहे. प्रत्येक क्षण आपल्याला काही ना काही शिकवत असतो हे त्यांनी जाणले होते. त्यामुळे अभिनेत्यासाठी गायिक अभिनय आपण करतो याचे भान त्यांनी ठेवले होते. त्यामुळे अभिनयाची असलेली गोडी त्यांनी वयाच्या ६५ वर्षांनंतर पूर्ण केली. माई या चित्रपटात त्यांनी सुंदर अभिनय केला होता. त्यामुळे त्यांच्या अष्टपैलू व्यक्तिमत्त्वाचा आणखी एक कंगोरा पुढे आला. अशा या आशादायी सूराचा अस्त झाला आहे. ही आपली फार मोठी हानी आहे. त्या चिरंतन आवाजाला, सळसळत्या उत्साहाला, कर्तृत्वाला भावपूर्ण आदरांजली.

12/04/2026